ชีวิตใหม่ของเกอผู้อาภัพ

เสียงเบรกดังสนั่นหวั่นไหวและแสงไฟหน้ารถที่สว่างโร่จนตาพร่า คือความทรงจำสุดท้ายของ หลินอี้ พนักงานออฟฟิศธรรมดาที่เพิ่งเลิกงานกะดึก ในมือยังถือถุงข้าวกะเพราไข่ดาวเตรียมกลับไปกินที่ห้องเช่ารูหนู แต่ความเจ็บปวดเพียงชั่วพริบตาก็พรากทุกอย่างไป

เขาน่าจะตายไปแล้ว หรือเปล่า?

"เฮือก!"

หลินอี้สะดุ้งสุดตัว ลมหายใจเฮือกใหญ่ถูกสูดเข้าปอดที่ทั้งแสบและแห้งผาก กลิ่นแรกที่สัมผัสได้ไม่ใช่กลิ่นโรงพยาบาล แต่เป็นกลิ่นสาบดิน กลิ่นผุพังของไม้ และกลิ่นอับชื้นที่ชวนให้คลื่นไส้

เขาพยายามยันตัวขึ้น แต่ร่างกายกลับอ่อนแรงราวกับไม่มีกระดูก ความทรงจำสายหนึ่งไหลบ่าเข้ามาในหัวราวกับน้ำป่า ข้อมูลของเจ้าของร่างเดิมที่ชื่อเดียวกับเขา หลินอี้ เกอหนุ่มผู้อาภัพ ถูกยัดเยียดเข้ามาจนเขาต้องกุมขมับ

กำพร้า ร่างกายขี้โรค ถูกขับไล่มาอยู่ท้ายหมู่บ้านเพราะถูกตราหน้าว่าเป็นตัวอัปมงคลที่ทำให้พ่อแม่ตาย

"นี่มัน เรื่องบ้าอะไรกัน"