“อยากแต่งงานไหม?”
“ไม่ค่ะ ไม่อยากแต่ง! แค่นี้ก็ดีอยู่แล้ว แต่งไม่แต่งก็มีค่าเท่ากัน ยังไงม่านก็เป็นเมียคุณอา ม่านไม่ขออะไรมาก ขอแค่คุณอารักม่าน รักน้องม่าน มีม่านคนเดียว อย่าทิ้งม่านก็พอ นอกเหนือจากนี้ ม่านไม่ต้องการอะไรแล้วค่ะ”
อัคคียกยิ้ม “ฉันสัญญา แล้วก็สาบาน...ว่าฉันจะมีเธอเป็นเมียเพียงคนเดียว จะไม่นอกใจ ไม่มองใคร ไม่ทำให้ร้องไห้ จะดูแลให้ดีที่สุดเท่าที่ผู้ชายอย่างฉันจะทำได้” เขากระชับบีบมือเรียวเล็ก ส่งต่อความรู้สึกที่มีไปหาม่านหมอก
“ขอบคุณนะ ที่เข้ามาเติมเต็มคนแก่อย่างฉัน ทำให้ฉันมีความสุขขนาดนี้”
“อยู่ด้วยกันไปนานๆนะ”
“อย่าทิ้งฉัน...ถ้าวันหนึ่งฉันเดินไม่ไหว”
“อย่าไปจากฉัน...ถ้าวันหน้าฉันตาฝ้าฟางมองเธอไม่ชัด อย่าหนีฉัน อย่ารำคาญฉัน ถ้าวันหน้าฉันแก่จนทำให้เธอมีความสุขแบบนี้ไม่ได้ แล้วก็...อย่านอกใจฉัน ได้ไหม?”
ม่านหมอกอมยิ้ม เธอสอดอุ้งมือประคองแก้มทั้งสองของอัคคี สบสายตาคมเข้ม “กลัวม่านทิ้งขนาดนี่เลยเหรอคะ?”
“ใช่! ฉันกลัว! แล้วก็กลัวมาก!”
Guest
