เต้คือคนที่เธอได้มายากสุด แล้วแบบนี้เธอจะได้เขาเมื่อไหร่กันนะ ตอนนี้เลยไหม
ฉันเดินเข้าไปหาเขาช้าๆ จนหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ระยะห่างใกล้กว่าที่ควรจะเป็นเล็กน้อย หัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว
"อยากได้กำลังใจในการทำงานหน่อยไหมคะ"
ฉันพูดออกไปพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กๆ นิสัยเดิมๆ ที่เผลอหลุดออกมาอีกแล้ว ขี้อ่อยฉิบหาย
พี่เต้มองหน้าฉันนิ่งไปนิดหนึ่ง เหมือนกำลังตีความคำพูดนั้น
"ยังไงนะครับ"
"อยากได้ไหมล่ะคะ ตอบมาก่อน"
ฉันยังคงจ้องเขา ไม่ยอมหลบสายตา
"ครับ อยากได้"
คำตอบนั้นทำให้ฉันยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย
ฉันยกแขนขึ้นไปคล้องคอพี่เต้ ต้องเขย่งปลายเท้าขึ้นนิดนึงเพราะความสูงที่ต่างกัน ก่อนจะเอนตัวเข้าไปใกล้
แล้วก็…
แนบริมฝีปากลงไป
จูบของฉันเริ่มอย่างแผ่วเบา แต่พี่เต้ก็จูบตอบกลับทันที มือของเขาเลื่อนมาประคองเอวฉันไว้ ก่อนจะขยับขึ้นไปลูบแผ่นหลังเบาๆ ร่างของเราขยับเข้าใกล้กันมากขึ้นโดยไม่รู้ตัว
บรรยากาศในห้องทำงานแม่เริ่มร้อนขึ้นช้าๆ
ไปอ่านต่อได้เลย
