“1802 ตึก B”
เสียงฝนในค่ำคืนของกรุงเทพมหานครวันนี้ไม่ได้ตกหนักอย่างที่คิดแต่มันกลับสม่ำเสมอจนน่ารำคาญใจ พีททอดสายตาผ่านบานกระจกใสของระเบียงคอนโดชั้น 18 มองออกไปที่ตึกตั้งตระหง่านตรงข้ามรูปทรงหลากหลายที่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ช่วงตึก แสงไฟจากหน้าต่างแต่ละห้องสลับสับเปลี่ยนไปมาเหมือนจังหวะชีวิตของคนที่นี่ แต่มีเพียงระเบียงบานหน้าต่างบานหนึ่งที่เขามักจะหยุดสายตาไว้เสมอ
บานหน้าต่างของห้องข้างๆ เขาเอง 1802 ตึก B
ในมุมระเบียงนั้น... เขามักจะเห็นหนุ่มร่างสูงโปร่งของผู้ชายที่ยืนพิงราวระเบียงพร้อมบุหรี่ในมือ หรือบางครั้งก็เป็นแก้วกาแฟสีเข้ม ชายหนุ่มคนนั้นที่มีนัยน์ตาคมกริบและใบหน้าที่เรียบเฉยจนดูเหมือนหยิ่งทะนง พีทไม่รู้ว่าเขาชื่ออะไร ไม่เคยได้ยินแม้แต่เสียง แต่ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา การสบตาผ่านอากาศกลายเป็นกิจวัตรประจำวันที่พีทขาดไม่ได้
เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนบ้าที่แอบมองคนแปลกหน้าผ่านผ้าม่านบางๆ แต่ทุกครั้งที่ดวงตาคู่นั้นตวัดกลับมาสบมองเขาผ่านระยะห่างไม่กี่เมตร พีทกลับรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นพล่านไปทั่วร่างกาย ที่มันไม่ใช่ความหวาดกลัวแต่มันคือแรงดึงดูดบางอย่างที่อธิบายไม่ได้
Guest
