ผูกร้ายกลายรัก

"ทำไมต้องเอาผมเข้ามาเกี่ยวกับเรื่องเหี้ยๆพวกนี้ด้วย!"

เสียงหัวเราะหยันดังขึ้นในลำคอของครามทันทีที่ได้ยินคำถามของไบร์ท มันเป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่เต็มไปด้วยความขมขื่นและเย้ยหยันในโชคชะตา "ถามคำถามโง่ๆ! มึงถามว่าทำไมกูต้องเอามึงมาเกี่ยวเหรอวะ!" เขาตวาดกลับ มือที่เคยบีบคางปล่อยออกอย่างแรง แต่เปลี่ยนเป็นผลักหน้าอกไบร์ทจนเซถลาออกจากลิฟต์ไปหยุดอยู่หน้าประตูห้องของเขาทันที

ครามก้าวตามออกมาอย่างคุกคาม ร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงไฟบนทางเดินจนเกิดเป็นเงาทะมึนทาบทับร่างของไบร์ทเอาไว้ เขาก้มหน้าลงมาจนชิดใบหูของไบร์ท ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้ม

"ก็เพราะมึงคือจุดอ่อนที่สุดของมันไง!" เขากระซิบด้วยน้ำเสียงอำมหิตและสาแก่ใจ "เพราะมึงคือ 'น้องชาย' ที่มันรักนักรักหนาไง! กูจะทำให้มันรู้ว่าการสูญเสียสิ่งที่รักไปมันเป็นยังไง! การที่ต้องทนเห็นคนสำคัญของตัวเองถูกย่ำยีโดยที่ทำเหี้ยอะไรไม่ได้เลยมันทรมานแค่ไหน!"

ครามเงยหน้าขึ้น จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของไบร์ทด้วยแววตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟแค้น "มึงคิดว่าเรื่องนี้มันเหี้ยเหรอ? ใช่! มันเหี้ย! โคตรเหี้ยเลย! แล้วมึงรู้ไหมว่าใครเป็นคนเริ่มเรื่องเหี้ยๆ นี่ก่อน! ก็ไอ้พี่ชายมึงไง! มันเริ่มก่อน! มันแย่งของรักของกูไป! มันทำลายชีวิตกู! งั้นมันก็ยุติธรรมแล้วไม่ใช่เหรอวะ... ที่กูจะทำลายชีวิตมันกลับบ้าง!"