รองผู้กำกับธีระ ทรงประสิทธิ์แอบชอบพ่อค้าหน้าหวานตั้งแต่แรกเห็น ทว่าตอนนั้นจรินทร์อายุสิบเก้าย่างยี่สิบปี ซึ่งขัดต่อหลักการของตัวเอง เขาไม่แตะไมเนอร์ ไม่คิดอกุศลกับคนที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ เช่นนั้นจึงถอยห่าง ไป ๆ มา ๆ คนในดวงใจมีแฟนเฉยมิหนำซ้ำยังแต่งงานจดทะเบียนสมรสกันสร้างความเจ็บช้ำให้อย่างหนักถึงกับต้องซดน้ำใบบัวบกเป็นกะละมังแก้อาการช้ำใจ
เจ็ดปีผ่านไปเขาเลิกกันถึงเป็นเวลาของผู้แอบรักข้างเดียวอย่างรองหนุ่ม เช่นนั้นจึงเดินหน้าเต็มกำลังตามจีบพ่อค้าคนงามเอาเป็นเอาตาย ให้มันรู้ไปว่าคนอย่างธีระ จะคว้าแม่ฮ้างเอามาเป็นเมียไม่ได้!!
“รถเป็นอะไร”
“รถจีนพังครับท่านรอง”
“พัง?? งั้นขึ้นรถผม จอดรถไว้ตรงนั้นแหละเดี๋ยวให้เด็กมาเอา”
“ไม่เป็นไรครับ ร้านอยู่ใกล้แค่นี้เข็นไปแปบเดียวก็ถึงแล้ว” จรินทร์ส่ายหัวพัลวัน
“ขึ้นมาครับ ผมเป็นตำรวจเห็นประชาชนเดือดร้อนจะให้ขับผ่านได้ยังไง”
“จีนก็ไม่ได้ว่าอะไร ค่าซ่อมรถกี่บาทท่านรองไลน์บอกจีนนะครับ เดี๋ยวจีนโอนให้”
“ไม่เป็นไร แค่นั้นไม่สะเทือนกระเป๋า”
“ไม่ได้ครับ ท่านรองช่วยเหลือจีนหลายครั้งแล้ว”
“ก็ช่วยอีกครั้งจะเป็นไรไป”
“จะช่วยตลอดชีวิตเลยรึไงครับ”
ชั่วขณะพลันห้องโดยสารกลับตกอยู่ในความเงียบ จรินทร์ขยับตัวอย่างอึดอัด ดวงตาสวยเหลือบมองคนหลังพวงมาลัย ริมฝีปากอิ่มขบเม้มเบา ๆ นึกตำหนิตัวเองในใจ พูดอะไรออกมาน่ะจีน จะบ้าตายจริง ๆ
คนหลังพวงมาลัยค่อย ๆ ผินหน้ามาสบตา ท่าทางขี้เล่นในเมื่อครู่กลับดูจริงจัง น้ำเสียงทุ้มต่ำกล่าวหนักแน่น
“ก็ถ้าคุณยอมให้ช่วย ก็จะอยู่ช่วยไปตลอดชีวิต”
“.....”
“ก็ตำรวจเป็นที่พึ่งให้กับประชาชนนี่ครับ หรือไม่จริง”
“ครับก็ใช่ แล้วถ้าประชาชนนั้นไม่ต้องการความช่วยเหลือล่ะครับ”
“แล้วคุณไม่ต้องการเหรอ”
“ท่านรองก็น่าจะรู้ว่าจีนไม่ต้องการ”
น้ำหยดลงหินทุกวัน หินบอกไม่ต้องการความช่วยเหลือ เจ็บไปอีก
แต่ใช่เขาว่าจะยอมแพ้ ก็ล็อกมงให้คนนี้ตั้งนานแล้ว เช่นนั้นต้องงัดทุกวิธีมาใช้ในศึกรักครั้งนี้ ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องได้ด้วยกล ไม่ได้ด้วยมนต์ก็ต้องได้ด้วยคาถา มันต้องมีวิธีสักวิธีที่ทำให้พ่อค้าคนงามใจอ่อนยอมเปิดใจ
“ผมดื่มมาไปส่งหน่อยได้ไหม ดื่มไม่ขับ”
“ดื่มไปขวดเดียวไม่เป็นไรหรอกมั้งครับ ท่านรองก็ดูไม่เมา บ้านไม่ได้อยู่ไกลน่าจะขับกลับได้”
“ดื่มก็คือดื่ม เป็นตำรวจต้องรักษากฎ แหกกฎเองใครจะนับถือ”
“แล้วดื่มทำไมล่ะครับ”
“ก็คุณรินให้พี่เอง รินให้ก็ต้องรับผิดชอบ”
“ครับ ไปส่งก็ได้ แต่ท่านรองต้องยกรถขึ้นกระบะนะ ไม่ขี่ฟีโน่กลับบ้านเดี๋ยวแม่ว่า”
“ไม่มีปัญหาครับ ให้พี่ยกคุณขึ้นด้วยก็ยังไหว”
“ไม่ต้องครับ ยกรถพอ!!”
“จีนต้องกลับแล้ว เลยเวลากลับเดี๋ยวนิกรอ แม่เป็นห่วงด้วย”
“พี่คิดถึงคุณมาก”
“นาน ๆ ทีเราจะได้อยู่ด้วยกัน”
“......”
“อยู่ต่ออีกสักนิดเถอะ ให้พี่ได้มีแรงมีกำลังใจ พี่รอคุณได้เสมอ ขอแค่โยนเศษเนื้อมาให้บ้างก็พอ หมาตัวนี้มันเชื่องจะตายคุณก็รู้”
คำเตือน
นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงนิยายที่แต่งขึ้นตามจินตนาการ ไม่มีบุคคลใดเข้ามาเกี่ยวข้อง มีการนำเสนอภาษาไม่เหมาะสม มีการทำร้ายร่างกาย การใช้ถ้อยคำหยาบคายโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน ผู้อ่านอายุต่ำกว่า 18 ปี ควรได้รับคำแนะนำ
รบกวนฝากกดติดตามนามปากกาด้วยนะคะจะได้รับแจ้งเตือนเวลามีนิยายเรื่องใหม่
Guest
