เรื่องราวของคู่รักที่เคยมีชีวิตเรียบง่ายและอบอุ่น
พวกเขาแต่งงาน มีลูก และใช้ชีวิตร่วมกันอย่างมีความสุข
จนกระทั่งวันหนึ่ง อุบัติเหตุไม่คาดฝันทำให้ “เขา” ต้องนอนโคม่ายาวนานหลายปี
เมื่อเขาฟื้นขึ้นมา
เขาจำทุกอย่างเกี่ยวกับโลกได้—ชื่อของตัวเอง งานของตัวเอง ชีวิตที่ผ่านมา
แต่เขากลับ “ลืม” คนที่สำคัญที่สุดในชีวิต
ภรรยาที่เคยรักสุดหัวใจ… กลายเป็นเพียงคนแปลกหน้า
ลูกที่ควรผูกพัน… กลายเป็นเพียงหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ
แม้เธอจะพยายามเล่าความทรงจำซ้ำแล้วซ้ำเล่า
พยายามยื้อความสัมพันธ์ที่เคยมี
แต่สำหรับเขา… ความรักที่ไม่มีความทรงจำรองรับ มันไม่อาจเกิดขึ้นได้อีก
สุดท้าย ทั้งสองตัดสินใจหย่าร้าง
ไม่ใช่เพราะหมดรัก
แต่เพราะ “อีกคนไม่สามารถรักได้อีกต่อไป”
หลังจากนั้น พวกเขาเลือกเดินคนละทาง
แต่ยังคงร่วมกันดูแลลูกในฐานะพ่อและแม่
ในขณะที่เธอต้องใช้ชีวิตอยู่กับความทรงจำที่ยังชัดเจน
เขากลับต้องใช้ชีวิตต่อไป…โดยไม่มีวันรู้เลยว่า
ตัวเองเคยรักใครได้ลึกซึ้งแค่ไหน
เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องของการลืม
แต่คือเรื่องของ “คนที่ยังจำอยู่เพียงลำพัง”
และบางครั้ง…
ความเจ็บปวดที่สุด
ไม่ใช่การถูกลืม
แต่คือการที่เรายังรัก…
คนที่ไม่มีวันรักเราในแบบเดิมได้อีกแล้ว