จันทราเคียงบัลลังก์

บทนำ: เสียงกระซิบจากอดีต 

ในห้องเก็บวัตถุโบราณใต้ดินของสถาบันวิจัยประวัติศาสตร์แห่งชาติ แสงไฟสลัวจากหลอดฟลูออเรสเซนต์ส่องกระทบฝุ่นผงที่ลอยวนอยู่ในอากาศ กลิ่นอับชื้นของกาลเวลาและดินโคลนคละคลุ้งไปทั่ว ดร. อันยา ชาร์มา นักประวัติศาสตร์สาวผู้เชี่ยวชาญด้านอารยธรรมจีนโบราณ กำลังก้มหน้าก้มตาตรวจสอบวัตถุชิ้นหนึ่งที่เพิ่งถูกขุดค้นพบจากสุสานโบราณที่เพิ่งถูกเปิดออก 

มันคือจี้หยกสีเขียวเข้มรูปจันทราเสี้ยว สลักลวดลายโบราณที่ซับซ้อนจนยากจะถอดความ อันยาใช้ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามพื้นผิวที่เย็นเฉียบของหยก ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นวาบไปทั่วร่าง ราวกับจี้หยกชิ้นนี้กำลังมีชีวิตและส่งเสียงกระซิบจากอดีตมายังเธอ 

“จี้หยกจันทรา... ตำนานเล่าว่ามันคือกุญแจไขความลับแห่งราชวงศ์ต้าเหยียน” อันยาพึมพำกับตัวเอง เธอเคยอ่านพบเรื่องราวของจี้หยกชิ้นนี้ในบันทึกโบราณที่หายากยิ่ง ซึ่งกล่าวถึงพลังลึกลับที่สามารถเชื่อมโยงสองโลกเข้าไว้ด้วยกัน โลกแห่งปัจจุบันและโลกแห่งอดีต 

ขณะที่เธอจ้องมองจี้หยกด้วยความหลงใหล พลันเกิดแสงสีขาวนวลสว่างวาบออกมาจากจี้หยกนั้น แสงนั้นเจิดจ้าจนอันยาต้องหลับตาลง ความรู้สึกเหมือนถูกดูดกลืนเข้าสู่ห้วงอวกาศอันมืดมิดเข้าครอบงำเธออีกครั้ง ร่างกายของเธอชาไปทั้งตัว ความทรงจำเกี่ยวกับโลกปัจจุบันค่อยๆ เลือนหายไปทีละน้อย เสียงกระซิบจากอดีตดังชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ราวกับกำลังเรียกหาเธอ 

เมื่อแสงสว่างจางหายไป อันยาพบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในห้องเก็บวัตถุโบราณอีกต่อไปแล้ว เธออยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย กลิ่นหอมของดอกไม้ป่าและเสียงนกร้องดังแว่วมาแต่ไกล เหนือศีรษะคือท้องฟ้าสีครามสดใส และเบื้องหน้าคือป่าไผ่ที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา 

เธอพยายามขยับตัว แต่ร่างกายกลับอ่อนแรงจนแทบไม่มีเรี่ยวแรง เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็เปลี่ยนไปเป็นชุดผ้าไหมเนื้อดีสีขาวสะอาดตา เธอมองไปที่มือของตัวเอง นิ้วเรียวยาว ผิวขาวเนียนละเอียด ไม่ใช่ฝ่ามือที่เต็มไปด้วยรอยปากกาและคราบหมึกจากการทำงานหนักของเธอ 

“นี่มันอะไรกัน...” อันยาพึมพำ เธอรู้สึกสับสน หวาดกลัว แต่ในขณะเดียวกันก็มีความตื่นเต้นอย่างประหลาด นี่คือความจริงหรือความฝัน? เธอได้เดินทางข้ามเวลามายังอดีตจริงๆ หรือ? และเธอจะกลับไปโลกเดิมได้อย่างไร? 

คำตอบยังคงเป็นปริศนา แต่สิ่งหนึ่งที่อันยารู้สึกได้คือ ชะตากรรมของเธอได้ถูกผูกติดเข้ากับจี้หยกจันทรา และราชวงศ์ต้าเหยียนอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้แล้ว