ลูเซียน่า

เสียงฟ้าร้องที่ก้องกังวานบ่งบอกถึงพายุขนาดใหญ่ที่กำลังใกล้เข้ามา กลางดึกที่แทบจะไม่มีรถคันไหนผ่านตอนนี้มีรถมีสปอร์ตคันหรู พลิกคว่ำอยู่กลางถนน ไฟเริ่มลุกไหม้จากถังน้ำมันที่รั่ว คนขับรถเสียชีวิตคาที ก่อนจะปรากฏร่างหญิงสาวสวย “ลินดา” นักธุรกิจสาวมากความสามารถ ระหว่างทางเธอโดนมือปืนรับจ้างที่อาจจะมาจากพวกคู่แข่งทางการค้า หรือ พวกนายหน้าที่เธอไปขัดผลประโยชน์พวกมันเข้าเลยได้รับผลแบบนี้ “อึก! แค่ก! แค่ก!” เล็บสีแดงที่ทำมาอย่างปราณีตขณะนี้ พยายามเกาะพื้นถนนแน่นอนพื่อลากสังขารตัวเองออกมาจากรถ เลือดที่ไหลออกมาจากหน้าผากที่แตกและเศษกระจกที่เสียบคาอยู่ที่ท้องของเธอ เธอลากตัวเองออกมา พยายามมองรอบๆตัว สิ่งที่เห็นคือความเงียบสงัดไม่มีรถผ่านมาสักคัน “อึก..เวรเอ้ย ฉะฉันทำงานเหนื่อยแทบตายเงินที่หามาได้…ฉันยังไม่ได้ใช่เลยน่ะ” แค่ก แค่ก! ลินดาสำลักเลือดที่ไหลออหจากปาก ความเจ็บปวดและความหนาวเย็นปะทะผิวหนังจนแสบ “ฉะฉันยังไม่เคยมีแฟนเลยด้วย..จะมาตายแบบนี่จริงดิ เฮอะ ฮ่าๆๆ อึกแค่กๆ!!!” ลินดาได้เอนหลังพิงซากรถ ฝนเริ่มตก ก่อนจะเริ่มเทหนักมากขึ้น “เวรเอ้ย….ชีวิตสุดหวยแตกต้องมาจบลงเงินที่หามาได้ก็ยังไม่ได้ใช่แฟนก็ไม่มี..อึก” เธอสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างยากลำบาก เม็ดฝนกระทบร่างเธอเลือดที่ผสมกับน้ำไหลไปกับพื้นถนน ร่างกายของเธอเริ่มอุณหภูมิต่ำลงเรื่อยๆ “ถ้าชาติหน้าฉันมีโอกาส…ขอเกิดเป็นคนรวยที่ใช่ชีวิตอย่างสุขสำราญและมีหนุ่มหล่อรายล้อมทีเถอะ…ละใครที่มันคิดจะทำร้ายฉัน..อึกขอให้มันพังพินาศไปให้หมด..” น้ำตาของเธอเริ่มไหลก่อนจะฝืนร่างกายไม่ไหวและหลับตาลง

…………………………………………………………..

  ‘อึก….อุ่นจัง’ หยดน้ำอุ่นๆ ที่ไหลผ่านผิวพรรณนุ่มละเอียดทำให้ลินดาสะดุ้งเฮือก สติสุดท้ายของเธอคือถนนที่เย็นเฉียบ แต่ทำไมตอนนี้... กลิ่นคาวเลือดถึงกลายเป็นกลิ่นสมุนไพรและหอมดอกไม้มวลเมืองจนมึนหัว?

​เธอมองมือตัวเองที่วางอยู่บนท่อนแขนแกร่งของชายหนุ่มที่อุ้มเธออยู่ มันขาวผ่องราวกับสลักจากหยก ไร้รอยแผลสดจากการคลานบนถนน และที่สำคัญ... เล็บที่เคยทำมาอย่างปราณีต บัดนี้กลับสะอาดสะอ้านและปลายนิ้วมี ‘ไอพลังสีทองอ่อนๆ’ วนเวียนอยู่ตลอดเวลา

“ฝ่าบาท... ทรงสลบไปนานจนกระหม่อมใจเสียเลยพะย่ะค่ะ” เสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าข้างใบหูทำให้ลินดาขนลุกซู่เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเจ้าของเสียง แล้วหัวใจก็แทบหยุดเต้น... ใบหน้าคมเข้ม ดวงตาสีเหลืองทองดุร้ายดุจสัตว์ป่าแต่กลับสั่นไหวด้วยความห่วงใย และ หูสามเหลี่ยมสีเทาเข้ม ที่ขยับไปมาบนกลุ่มผมยุ่งเหยิง นี่มัน... ‘เฟนริล?’ เธอกวาดสายตาไปด้านข้าง เห็นชายหนุ่มอีกคนในชุดคลุมสีม่วงเข้ม ‘ไคเรน’ เขากำลังร่ายมนตร์บางอย่างใส่อ่างน้ำที่คละคลุ้งไปด้วยกลีบดอกกัหลาบสีแดงสด

“มนตร์เยียวยาของกระหม่อมอ่อนไป หรือน้ำสมุนไพรร้อนเกินไปหรือพะย่ะค่ะ ท่านนักบวชหญิง?” ไคเรนถามด้วยสีหน้ากังวลสุดขีด ใบหน้าที่มีเกล็ดสีน้ำเข้มแวววาวนั้นช่างงดงามเหลือเกิน ลินดาในร่างลูเซียน่านิ่งอึ้งไป ‘นักบวชหญิง? ฝ่าบาท? แล้วไอ้หูหมาป่านี่มันอะไรกัน! ฉันยังไม่ตาย... แต่มาอยู่ในร่างที่ดูเหมือนจะรวยและมีหนุ่มหล่อล้อมรอบตามที่ขอเป๊ะเลยเหรอ!?’ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะประมวลผลเสร็จ ความทรงจำของร่างเดิมก็ไหลเข้ามา... ภาพของลูเซียน่าที่ถูกบังคับให้ทำพิธีรักษาคนจน ‘วิญญาณแตกสลาย’ และตายคาพิธีทำเอาลินดาเดือดดาลขึ้นมาทันที   'รวยก็จริง... แต่เป็นนางพยาบาลส่วนตัวของโลกที่ถูกโขกสับจนตายเนี่ยนะ? เหอะ...เอาจริงดิ!!!... ฝันไปเถอะว่าฉันจะยอมตายซ้ำสอง'