สัญญารักซ่อนร้ายฉบับคุณเลขา

ตัวอย่าง 

ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยฉายแววห่วงใยแปรเปลี่ยนเป็นความราบเรียบและเย็นเยียบจนน่ากลัว หรัญล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง สวมวิญญาณนักธุรกิจผู้เลือดเย็นที่กำลังจะเจรจาต่อรองผลประโยชน์ที่คุ้มค่าที่สุด

“ดี... ในเมื่อคุณไม่ต้องการความช่วยเหลือฟรีๆ ไม่ต้องการความสงสาร และต้องการเงิน... ผมก็มีข้อเสนอทางธุรกิจมาให้คุณ” หรัญเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีความล้อเล่นเจือปน “ผมจะจัดการเรื่องค่ารักษาพยาบาลของพ่อคุณทั้งหมด ผมจะให้ทีมแพทย์ส่งเฮลิคอปเตอร์ไปรับพ่อคุณมารักษาที่โรงพยาบาลเอกชนที่ดีที่สุดในกรุงเทพฯ ใช้ทีมแพทย์เฉพาะทางที่เก่งที่สุด และผมจะออกค่าใช้จ่ายดูแลทุกอย่างจนกว่าพ่อคุณจะหายขาดและกลับมาเดินได้ปกติ... ไม่ว่ามันจะใช้เงินสิบล้านหรือยี่สิบล้าน ผมก็จะจ่ายให้ไม่อั้น”

อตีญาเบิกตากว้าง ข้อเสนอนั้นราวกับปาฏิหาริย์ที่สวรรค์ประทานมาให้ มันคือสิ่งที่เธอต้องการมากที่สุดในชีวิตตอนนี้ แต่เธอก็รู้ดีว่านักธุรกิจระดับประธานหรัญ ไม่มีวันลงทุนมหาศาลโดยไม่ได้ผลตอบแทนที่คุ้มค่า

“แล้ว... สิ่งที่ท่านประธานต้องการแลกเปลี่ยนคืออะไรคะ” เธอถามเสียงแผ่วเบา หัวใจเต้นระทึกด้วยความหวาดหวั่น

หรัญสืบเท้าเข้าไปใกล้ ก้มหน้าลงจนลมหายใจเป่ารดหน้าผากมน นัยน์ตาคมกริบจับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธออย่างคุกคามและปรารถนา

“มาเป็น ‘คู่นอน’ ของผม”

คำประกาศิตนั้นดังชัดเจนในความเงียบสงัดของโถงทางเดิน อตีญารู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าลงกลางกระหม่อม ร่างกายชาดิกไปทุกสัดส่วน หูอื้ออึงไปชั่วขณะ

“ในเวลางาน คุณคือเลขาที่ยอดเยี่ยมของผม แต่เมื่อสิ้นสุดเวลางาน หรือเมื่อไหร่ก็ตามที่ผมต้องการ... คุณต้องเป็นผู้หญิงของผม เป็นของผมคนเดียวเท่านั้น ห้ามให้ผู้ชายคนไหนมาแตะต้องคุณอีกแม้แต่ปลายเล็บ คุณต้องย้ายมาอยู่ที่เพนต์เฮาส์ของผม คอยดูแลและตอบสนองความต้องการของผมบนเตียง... จนกว่าผมจะพอใจ หรือจนกว่าพ่อของคุณจะหายเป็นปกติ นี่คือราคาที่คุณต้องจ่าย”

น้ำตาที่เพิ่งเหือดแห้งไปกลับมารื้นขึ้นที่หน่วยตาอีกครั้ง อตีญามองหน้าผู้ชายที่เธอแอบรักมาตลอดห้าปีด้วยความร้าวรานใจ ข้อเสนอนี้มันหยามเกียรติและลดทอนคุณค่าความเป็นคนของเธอจนไม่เหลือชิ้นดี จากเลขาผู้ทรงเกียรติ สู่สถานะนางบำเรอที่ถูกซื้อมาด้วยเงิน

“ทำไม... ทำไมต้องเป็นดิฉันคะ” อตีญาเค้นเสียงถามผ่านก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ที่ลำคอ “ด้วยฐานะและหน้าตาของท่านประธาน ท่านสามารถมีผู้หญิงสวยๆ ระดับนางเอกหรือไฮโซมาประเคนให้ถึงที่ พวกเธอพร้อมจะขึ้นเตียงกับท่านโดยไม่ต้องจ่ายเงินแพงขนาดนี้ด้วยซ้ำ... ทำไมท่านถึงเลือกที่จะย่ำยีเลขาส่วนตัวของตัวเองแบบนี้”

คำถามนั้นแทงใจดำหรัญอย่างจัง... ทำไมต้องเป็นเธอน่ะหรือ? เพราะเขาบ้าคลั่งเธอไงล่ะ เพราะเขาทนไม่ได้ที่เห็นเธอไปทำแบบนี้ให้คนอื่นดู เพราะความรู้สึกที่เขามีต่อเธอมันลึกล้ำเกินกว่าที่เขาจะยอมรับได้ แต่ด้วยทิฐิและอีโก้ที่ค้ำคอ เขาจึงเลือกที่จะซ่อนความรักและความหวงแหนนั้นไว้ภายใต้ข้ออ้างที่แสนจะเลือดเย็น

“เพราะผมต้องการความสะอาดและปลอดภัยยังไงล่ะ” หรัญเชิดหน้าขึ้น เอ่ยถ้อยคำที่กรีดลึกลงไปในหัวใจของคนฟัง “ผมเป็นนักธุรกิจ มีชื่อเสียง มีหน้าตาทางสังคม ผมไม่มีเวลามานั่งปวดหัวกับพวกผู้หญิงหิวเงินที่พร้อมจะแอบถ่ายรูปไปแบล็กเมล์ หรือพวกไฮโซที่จ้องจะจับผมแต่งงานเพื่อยกฐานะ”

เขาเว้นจังหวะ กวาดสายตามองร่างบางที่กำลังสั่นเทา “แต่สำหรับคุณ... คุณทำงานกับผมมาห้าปี คุณรู้ใจผมทุกอย่าง คุณรู้จักการวางตัว คุณรู้ว่าอะไรควรพูดอะไรควรเก็บเป็นความลับ ที่สำคัญ... คุณเจียมตัวและรู้สถานะของตัวเองดีว่าคุณไม่มีวันได้เป็นตัวจริง คุณคือผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบที่สุดสำหรับตำแหน่งนี้... ตำแหน่งที่ไม่ต้องมีความรักมาเกี่ยวข้อง เป็นแค่การแลกเปลี่ยนความพึงพอใจทางร่างกายและผลประโยชน์ที่ลงตัวเท่านั้น... ว่าไง คุณจะตกลงไหม หรือจะกลับเข้าไปเสิร์ฟเหล้าให้ไอ้เสี่ยโชตินั่นต่อ?”

ทุกถ้อยคำของเขาเหมือนมีดนับร้อยเล่มที่กระหน่ำแทงลงกลางหัวใจของอตีญา ‘สะอาด’ ‘เจียมตัว’ ‘ไม่มีวันได้เป็นตัวจริง’ ‘ไม่มีความรักมาเกี่ยวข้อง’... เขาตอกย้ำสถานะของเธอได้อย่างเหี้ยมโหดที่สุด เขามองเธอเป็นแค่เครื่องมือระบายความใคร่ที่ควบคุมง่ายและปลอดภัย ไม่มีค่าพอที่จะยกย่องให้เป็นคู่ชีวิต

หญิงสาวหลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาหยดสุดท้ายร่วงหล่นลงมาอาบแก้ม เธอเจ็บปวดจนแทบจะขาดใจที่ถูกคนที่รักเหยียบย่ำศักดิ์ศรี แต่เมื่อนึกถึงภาพของพ่อที่กำลังนับถอยหลังรอความตายอยู่ในห้องไอซียู เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นใดเหลืออยู่อีกแล้ว อย่างน้อย... การตกนรกทั้งเป็นด้วยการเป็นคู่นอนของเขา ก็ยังทำให้เธอได้อยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายที่เธอรักหมดหัวใจ ได้ใกล้ชิดเขาในแบบที่เลขาคนหนึ่งไม่มีวันได้ทำ แม้ว่าในท้ายที่สุด เมื่อสัญญาจบลง เธอจะต้องเดินจากมาพร้อมกับหัวใจที่แหลกสลายไม่มีชิ้นดีก็ตาม

อตีญาสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างคนตัดใจ ลืมตาขึ้นสบตากับดวงตาคมกริบของมัจจุราชที่เธอหลงรัก ใบหน้าสวยหวานที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตาเชิดขึ้นเล็กน้อย กลับมาเป็นเลขาอตีญาผู้เยือกเย็นอีกครั้ง

“ดิฉันตกลงค่ะ... ท่านประธาน” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่น “ดิฉันยอมรับข้อเสนอทางธุรกิจของท่าน ขอเพียงท่านจัดการเรื่องโรงพยาบาลและค่ารักษาของพ่อดิฉันให้เร็วที่สุด... ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ร่างกายของดิฉันเป็นของท่านค่ะ”