“อย่ามา สะดิ้ง ทำหน้าเหมือนถูกบังคับสิ”
ภูผา หนุ่มใหญ่วัย 44 กล่าว
“คุณเป็นคนรับข้อเสนอของผมเอง”
หัวใจของน้ำชากระตุก คำพูดนั้นจริงทุกอย่าง เธอเป็นคนเลือกเอง
เพียงแต่ คาดไม่ถึงว่า วันแรกที่มาถึง ยังไม่ทันหายใจ หายคอ
เธอก็ต้องปฏิบัติหน้าที่เลย
และเพราะเงิน เพราะความจำเป็น เพราะชีวิตที่ไม่มีทางเลือกอื่น
น้ำชาจึงพยายามยิ้มบางๆ แม้ข้างในมันจะสั่นไหว
“ฉันจำได้ค่ะ”
ภูผามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปล่อยมือออก
ความเงียบเข้ามาปกคลุมห้อง
เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง แล้วเขาก็เอ่ยขึ้นเบาๆ
“ถ้าคุณอยากถอนตัว ตอนนี้ก็ยังทัน”
คำพูดนั้นทำให้น้ำชาชะงัก ภูผายังคงพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบ
“ผมไม่ชอบบังคับ และไม่อยากบังคับใคร”
“แต่ถ้าคุณอยู่ต่อ คุณก็ต้องทำหน้าที่ของคุณ”
