กรุ่นรัก กลิ่นพลับพลึงแดง

     ท่ามกลางทะเลดาว แลนโลเวอร์สีดำเมี่ยมกำลังลอยละล่องอยู่กลางอากาศนอกรั้วกันริมผา ก่อนจะตกกระแทกกับผิวน้ำและดำดิ่งลงไป มวลน้ำเริ่มไหลทะลักเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดอยู่ ร่างบางระหงพยายามกระเสือกกระสนพาตัวเองออกมาจากรถแต่ก็ไม่มีเรี่ยวแรงมากพอจะต้านแรงน้ำที่ไหลหลั่งเข้ามาได้ ไม่นานน้ำก็เอ่อล้นเต็มภายในตัวรถ ห้อมล้อมร่างแบบบางนั้นไว้ในความเย็นเยียบ  

         พลันได้ยินเสียงวิ่งในหู ฟังละม้ายคล้ายเสียงหรีดหริ่งเรไรที่พาให้รู้สึกสงบใจและขนลุกในเวลาเดียวกัน  

         ท่ามกลางสติที่รางเลือนกลิ่นหอมหวานพลันลอยกรุ่นมากับสายน้ำ ขณะที่ในหูแว่วได้ยินเสียง 

         “....ขอสาบานต่อฟ้าภาวนาต่อดิน องค์ทวยเทพทั้งปวงจงเป็นพยานว่า ...ข้านั้นจะรักมั่น...ต่อ....แต่เพียงผู้เดียวทุกชาติภพ 

       ยอดรักของข้า เช่นนี้นับว่าเป็นการบีบคั้นเจ้าเกินไปหรือไม่...” 

       ประโยคแรกนั้นฟังแล้วให้ความรู้สึกแสนหนักแน่น ขณะที่น้ำเสียงในประโยคหลังที่ตามมานั้นกลับทอดหวาน อย่างเว้าวอนและยั่วกระเซ้าอยู่ในที ในอกพลันอุ่นระอุด้วยไอความรู้สึกอันแสนประหลาด ที่ปลอบประโลมและหวามใจอย่างลึกซึ้งท่ามกลางกระแสน้ำเย็นเฉียบ 

          ขณะที่แสงเลือนรางบนผิวน้ำที่ลอดผ่านลงมาค่อย ๆ ริบหรี่และหายลับไป ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความมืดมิด