ชีวิตที่สองของนักเขียนผู้พ่ายแพ้

คืนที่รินลดาปิดบริษัทของตัวเอง

เธอเพิ่งรู้ว่า คนที่ทำให้ชีวิตเธอพังที่สุด…ไม่ใช่ศัตรูแต่คือคนที่เธอไว้ใจที่สุด ลายเซ็นของเธออยู่บนเอกสารตรงหน้ากระดาษไม่กี่แผ่นที่ทำให้บริษัทซึ่งสร้างมากว่าสิบปี หายไปในพริบตา ฝนตกหนักด้านนอกกระจก เสียงฟ้าร้องดังกลบความเงียบในห้องทำงาน รินลดานั่งนิ่งอยู่นาน ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ

“จบแล้วสินะ…”

จากเจ้าของบริษัท

เธอกลายเป็นคนที่มีแต่หนี้ในคืนเดียว

หุ้นส่วนที่ไว้ใจหายตัวไป

ลูกค้าถูกดึงไปหมด

และชื่อเสียงที่สร้างมา…ถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลืออะไร

ไม่มีใครรู้ว่า ก่อนจะทำบริษัทตกแต่งภายใน

รินลดาเคยมีความฝันอีกอย่างหนึ่ง

ความฝันที่ดูไร้สาระในสายตาของหลายคน

เธออยากเป็น “นักเขียน”

ไม่ใช่นักเขียนดัง

แค่คนที่มีใครสักคนรออ่านงานของเธอ

แต่ชีวิตจริงไม่มีพื้นที่สำหรับความฝันแบบนั้น

เธอจึงเลือกเส้นทางที่มั่นคงกว่า

ทำธุรกิจ

หาเงิน

และบอกตัวเองเสมอว่า

“ความฝันค่อยเอาไว้ทีหลัง”

สุดท้าย

ทีหลัง…ก็ไม่เคยมาถึง

คืนนั้นหลังจากกลับถึงบ้าน

รินลดาค้นกล่องเก่า ๆ เพื่อทิ้งของ

จนเจอสมุดปกแข็งเล่มหนึ่ง

ไดอารี่ตอนอายุสิบแปด เธอเปิดมันอย่างไม่ได้ตั้งใจ

หน้ากระดาษเต็มไปด้วยลายมือเด็กสาวคนหนึ่ง

ที่เชื่อว่าโลกนี้ยังเต็มไปด้วยโอกาส

“ถ้าวันหนึ่งชีวิตฉันพังจริง ๆ

ฉันอยากเริ่มใหม่

และเขียนเรื่องราวของตัวเองให้ดีกว่านี้”

รินลดาหยุดอ่านตรงนั้น

เพราะมันเหมือนคำทำนาย

ชีวิตของเธอ…พังจริง ๆ แล้ว

เธอไม่รู้ว่าตัวเองเผลอหลับไปตอนไห

แต่ตอนที่ลืมตาขึ้นอีกครั้ง

เสียงระฆังก็ดังขึ้น

รินลดามองไปรอบ ๆ อย่างสับสน

โต๊ะไม้เก่า

ห้องเรียน

ผทีู่้คนกำลังเดินผ่านไปมา

ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่กระจกหน้าต่าง

ผู้หญิงที่สะท้อนอยู่ในนั้น

คือเด็กสาววัยสิบกว่า

ไม่ใช่หญิงวัยสี่สิบที่เพิ่งล้มเหลวในชีวิต

หัวใจของรินลดาเต้นแรงเพราะเธอจำวันนี้ได้ดี

นี่คือวันแรกเมื่อสิบห้าปีก่อน

วันที่เธอยังมีทุกอย่าง

และครั้งนี้เธอรู้แล้วว่า

อนาคตกำลังจะพังลงอย่างไร

ดังนั้น

ชีวิตครั้งที่สองนี้

เธอจะเขียนมันใหม่ด้วยตัวเอง