สาวใช้สุดซ่ากับองค์ชายหน้านิ่ง

โครม!!!

เสียงของหนักกระแทกพื้นดังสนั่น ตามมาด้วยเสียงร้องโอดโอยอย่างน่าเวทนาของคนที่เพิ่งกลิ้งลงไปกองอยู่บนพื้น

"โอ๊ยยยยย! หลินปิง กระดูกฉันหักหมดแล้วมั้งเนี่ย ปลุกกันดีๆ ก็ได้ ไม่เห็นต้องถึงขั้นถีบส่งกันขนาดนี้เลย!"

"ฉันชื่อ 'หลินหลิน' เลิกเรียกฉันว่าหลินปิงสักที ถ้ายังไม่อยากโดนถีบซ้ำรอบสอง" เจ้าของชื่อสวนกลับทันควันพลางกอดอกมอง "แล้วอีกอย่าง ฉันเรียกแกจนคอจะแตกแล้ว แกไม่ยอมตื่นเองต่างหาก"

"ก็คนมันกำลังหลับสบายนี่นา..." คนบนพื้นพึมพำเสียงค่อย

"เมื่อคืนยังนอนไม่พออีกหรือไง?"

"ไม่พอ... เพราะไม่ได้นอนเลยต่างหาก"

พอได้ยินคำตอบ หลินหลินก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความระอา "เมื่อไหร่แกจะเลิกทำนิสัยแบบนี้สักที 'มิลลี่' ตั้งแต่ปีหนึ่งจนตอนนี้จะขึ้นปีสามแล้วนะ แกจะเที่ยวเล่นไปวันๆ แบบนี้ไม่ได้ ต้องคิดถึงอนาคตตัวเองได้แล้ว"

"โอ๊ยยย... สวดมนต์ยาวอีกแล้ว ไม่อยากฟัง!" มิลลี่ยกมือขึ้นปิดหูพลางทำหน้ามุ่ย "แม่ฉันยังไม่บ่นขนาดนี้เลยนะ"

"ก็เพราะฉันไม่ใช่แม่แกไง แต่ฉันเป็นเพื่อนแก เพราะฉะนั้นฉันถึงต้องบ่น!" หลินหลินขยับเข้าไปใกล้พลางจ้องหน้าอีกฝ่ายเขม็ง "แกควรเลิกทำตัวไร้สาระได้แล้ว อายุจะยี่สิบเอ็ดแล้วนะมิลลี่ เลิกเที่ยวกลางคืน เลิกไปมีเรื่องตบตีกับคนอื่นได้แล้ว... นี่แกฟังที่ฉันพูดอยู่หรือเปล่าเนี่ย!"

"อืมๆ ฟังอยู่ๆ" มิลลี่ตอบปัดแบบส่งเดช นัยน์ตาจ้องเขม็งอยู่ที่หน้าจอโทรศัพท์ซึ่งกำลังติดพันการเล่นเกมอย่างหนัก

พรึ่บ!

"เฮ้ยยย!! เอาคืนมานะ!" มิลลี่ถึงกับร้องเสียงหลง เมื่อจู่ๆ โทรศัพท์ในมือถูกหลินหลินฉกไปต่อหน้าต่อตา

"ไม่ให้..." หลินหลินตอบเสียงเรียบพลางชูโทรศัพท์ขึ้นสูง

"แต่เกมมัน..." มิลลี่ตั้งท่าจะประท้วง แต่พอปะทะเข้ากับสายตาจริงจังและรังสีอำมหิตของหลินหลิน เธอก็หุบปากฉับเงียบกริบแทบไม่ทัน

"ช่วงบ่ายแกต้องไปเข้าเรียนกับฉัน และต่อจากนี้ก็ห้ามโดดเรียนด้วย" หลินหลินเริ่มเทศนาต่อ "เวลาเรียนแกจะติดขีดแดงอยู่แล้วนะมิลลี่"

"เรียนไปทำไม... บ้านรวยอยู่แล้ว"

ป๊อก!!!

"โอ๊ยยย!! หลินหลิน! แกเอาโทรศัพท์มาเคาะหัวฉันทำไมเนี่ย!" มิลลี่โวยวายพร้อมกับเอามือกุมเหม่งตัวเอง

"เผื่อสมองแกจะเข้าที่เข้าทางขึ้นมาบ้างไง จะได้เลิกมีความคิดไร้สาระแบบนี้สักที"

"ฉันไร้สาระตรงไหน? ฉันพูดความจริงต่างหาก!" มิลลี่เถียงสู้ตาย "ถึงฉันจะไม่เรียน แต่ฉันก็มีกินมีใช้ไปตลอดทั้งชาติ ไม่ต้องทำงานก็ยังได้เลย!"

"เฮ้อ... ฉันละเหนื่อยจะพูดกับแกจริงๆ" หลินหลินถอนหายใจยาวเหยียดอย่างท้อแท้

"งั้นแสดงว่าบ่ายนี้ไม่เข้าเรียนก็ได้ใช่ป่ะ?" มิลลี่ถามตาใส

"ไม่ได้!!" เพื่อนตัวดีสวนกลับทันควันแบบไม่ต้องเสียเวลาคิด

"ไรง่ะ... ไม่หนุกเลย" มิลลี่หน้ามุ่ยพลางบ่นอุบ

"อย่ามาลีลา รีบลุกไปกินข้าวได้แล้ว ตอนบ่ายยังมีเรียนอีกนะ" หลินหลินออกคำสั่งพลางเดินนำออกไป

"จ้าาาาาาา คุณแม่!" มิลลี่แกล้งลากเสียงยาวกวนประสาท พอสิ้นประโยคเธอก็รีบใส่เกียร์หมาวิ่งหนีออกไปทันที

"ยัยมิลลี่! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" หลินหลินตะโกนไล่หลังเพื่อนที่วิ่งห่างออกไปเรื่อยๆ

"หยุดก็โง่น่ะสิ ฮ่าๆๆ!" มิลลี่หันกลับมาแลบลิ้นปลิ้นตาโต้ตอบอย่างคึกคะนอง โดยที่ไม่ทันสังเกตเลยว่าเบื้องหน้ามีรถยนต์คันหนึ่งกำลังพุ่งทะยานตรงมาด้วยความเร็วสูง

ในวินาทีที่เธอกำลังจะหันกลับมามองทาง... ทุกอย่างก็สายเกินไปเสียแล้ว

โครมมมมมมมม!!!

"มิลลี่!!!!!"

นั่นคือเสียงสุดท้ายที่แทรกผ่านความเจ็บปวดเข้ามาในโสตประสาท ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะตัดเป็นสีดำสนิท

***นิยายเรื่องนี้เป็นผลงานของนักเขียนจอจัตวา

***เรื่องราวทั้งหมดในนิยายเป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่ง

***ไม่อนุญาตให้คัดลอกดัดแปลงหรือเผยแพร่ในแพลตฟอร์อื่นนะคะ (ยังไม่ได้ตรวจคำผิด)

ขอให้ทุกคนสนุกกับการอ่านนิยายค่ะ