"พรางใจนายบื้อ"

"วสันต์... มาช่วยรูดซิปชุดข้างหลังให้ฉันหน่อยสิ มือฉันเอื้อมไม่ถึง"

มิลค์เอ่ยเรียกขณะที่เธอยืนอยู่หน้ากระจก แผ่นหลังขาวเนียนลออตาปรากฏแก่สายตาของหนุ่มสวนหน้าซื่อ วสันต์เดินเข้ามาใกล้ กลิ่นแป้งเด็กผสมกลิ่นกายสาวของมิลค์ลอยมาเตะจมูกจนเขาต้องลอบสูดหายใจลึก

"คะ...ครับ คุณมิลค์" เขาแกล้งทำเสียงสั่น มือหนาที่หยาบกร้านจากการทำงาน (และฝึกอาวุธ) ค่อยๆ สัมผัสลงบนผิวเนียนละเอียด เขาจงใจลากปลายนิ้วผ่านร่องหลังช้าๆ จนมิลค์ขนลุกซ่าน

"วสันต์... ทำไมมือนายสั่นล่ะ?" มิลค์หันกลับมาถาม แต่ต้องชะงักเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่ไม่มีวี่แววของความบื้ออยู่อีกต่อไป

"ก็คุณมิลค์... 'น่ากิน' ขนาดนี้ ผมจะอดใจไหวได้ยังไงครับ"

วสันต์กระซิบชิดใบหู พร้อมกับรวบเอวคอดกิ่วของเธอเข้ามาประชิดตัวจนสัดส่วนอวบอัดบดเบียดกับแผงอกแกร่ง...