มนตราอาฆาต

เรื่อง มนตราอาฆาต

เหม (เหมราช วรกุล)

หมอธรรม ไสยศาสตร์สายขาว มีรอยสักเป็นสัญลักษณ์แห่งความสง่างาม มีอำนาจ รักสันโดษ มีบริวารมากมายทั้งที่มองเห็นและมองไม่เห็น

พริก (พริมา สุรกานต์)

นักศึกษาปี 4 เธอมีชีวิตปกติ แต่…มี “ผู้หญิงตามติด” โดยไม่รู้ตัว คนรอบข้างทักบ่อย ตั้งแต่เด็กจนโต เธอเจอแต่เรื่องลี้ลับ แต่ก็ไม่เคยชินหรืออยู่กับมันได้เลย

พุทธะมะอะอุ นะโมพุทธายะ วิระทะโย วิระโคนายัง วิระหิงสา วิระทาสี วิระทาสา วิระอิทถิโย พุทธัสสะ มาณีมามะ พุทธัสสะ สะวาโหม

ฝากติดตามเรื่องมนตราอาฆาตด้วยนะคะเป็นเรื่องแรกที่ไรท์ตั้งใจจะเขียนและเป็นเรื่องลี้ลับที่ท้าทายไรท์มากที่สุด ไรท์อยากจะเขียยแนวนี้มานานมากกกกกก แต่ก็ไม่เคยลอง ตอนนี้ไรท์เลยอยากลองเขียนดูบ้าง ฝากทุกคนติดตามและเป็นกำลังใจให้ไรท์คนนี้ด้วยนะคะ...🙏🤟

เรื่องย่อ

“ออกไปซะ” เสียงเขาทุ้มต่ำ แต่หนักแน่น ผีร้ายแสยะยิ้มมุมปากฉีกกว้างจนผิดธรรมชาติ ดวงตาของมันแข็งกระด้างอย่างน่าสยดสยอง

“เขาเป็นของกู…” เสียงมันแหบพร่า เหมือนน้ำเต็มคอพริมาหัวใจแทบหยุดเต้น

“ถอยไปซะ” เหมราชเอ่ยช้า ๆ “ที่นี่ไม่ใช่ที่ของมึง”

“มึง… อย่ามายุ่ง!” ดวงตาแดงคู่นั้นหันมาจ้องเขา เสียงมันแปร่ง ๆ เหมือนคนหลายเสียงพูดพร้อมกัน

“...”

“กูจะฉีกมันเป็นชิ้น ๆ… จะเอาเลือดมันมาล้างแค้น… จะให้มันตายตอนอายุยี่สิบสามเหมือนที่ควรเป็น!”

คำว่า ยี่สิบสาม ตกกระแทกกลางอกพริมา เธอเบิกตากว้าง น้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว นี่เป็นครั้งแรก ครั้งแรกที่เธอเห็นมันชัดเจนแบบนี้

ความกลัวแล่นขึ้นมาตามกระดูกสันหลัง ขาเธอสั่นจนแทบยืนไม่อยู่ เหมราชกลับไม่ถอยแม้แต่นิดเดียวเขามองมันด้วยสายตาเย็นเฉียบ

“มึงขู่ผิดที่แล้ว” เสียงเขาต่ำลง “กูไม่สนว่ามึงจะแค้นใคร แต่ถ้ามึงมาเหยียบเรือนกูอีกครั้ง กูจะสวดจนมึงไม่มีแม้แต่เถ้าถ่านให้เกิด!”

❌ไม่มีนอกกาย

❌ไม่มีนอกใจ

❌เป็นคนแรกของกันและกัน

🍁เป็นแนวไสยศาสตร์ มนตรา ดราม่านิดหน่อยที่คิดว่าเล็กน้อยแต่ไม่น้อยเลย5555 🍁

🤟พระเอกขี้แกล้ง ขี้เล่น เห็นลายเต็มตัวแบบนี้แต่ก็ขี้น้อยใจเป็นบ้า! เห็นเย็นชาแต่คือมันรักน้องมากกกกกกกก คือรอน้องแค่คนเดียว🤟

จบดี จบสนุก จบแบบอวยอิพระเอกเว่อร์ๆๆ

ฝากติดตามผลงานด้วยนะค่าาา

ฝากกดไลค์ + กดเพิ่มเข้าชั้นเป็นกำลังใจให้นักเขียนกันเยอะๆ น๊าาา จะพยายามสร้างสรรค์ผลงานมาให้ลีดๆ ได้อ่านกันต่อไป เลิฟๆๆ🩷