ฝาแฝดที่ชอบปฏิเสธว่าตัวเองมีคนที่หน้ากันราวกับแกะ ฝาแฝดที่ถูกจับแยกกันตั้งแต่เด็ก เพราะพ่อแม่เลิกรากันไป
แฝดพี่อยู่กับแม่
แฝดน้องอยู่กับพ่อ
**************************************************************************************************************************************
“อ่อยผมเหรอ” ณกานต์สบตากลมโต เลิกคิ้วขึ้นถามอย่างจงใจกวนประสาท เขาหลุบสายตาลงจ้องริมฝีปากสีชมพูระเรื่อที่อยู่ห่างไปเพียงลมหายใจกั้น กลิ่นอายความหอมหวานที่เคยได้สัมผัสยังคงกรุ่นอยู่ในความทรงจำ จนเผลอใจอยากจะลิ้มรสเย้ายวนนั้นอีกสักครั้ง
“บ้า! ถอยออกไปเลยนะ...ฉันจะลงแล้ว” ธยาดาบอกระรัว พยายามเบียดร่างหนีจนแผ่นหลังแทบจะจมหายไปกับเบาะรถ
“ลงไปสิ ผมก็ไม่ได้รั้งไว้สักหน่อย” เขาตอบหน้าตาย ยิ่งเห็นเธอเลิ่กลั่ก เขาก็ยิ่งนึกสนุกขยับเข้าใกล้กว่าเดิม
“ฉันจะลงยังไงเล่า!...ก็คุณขวางอยู่อย่างนี้...ถอยออกไปก่อนสิ!”
“ไม่...” ณกานต์ปฏิเสธสั้นๆ พร้อมยันมือกับเบาะรถค่อมร่างลงไปจนปลายจมูกแทบชิด
“คุณจะทำอะไร...ถอยออกไปนะคะ!” หญิงสาวถามเสียงสั่น หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก
“ผมก็แค่...” ณกานต์เว้นจังหวะให้คนฟังลุ้นจนเกือบลืมหายใจ ก่อนจะกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ “จะบอกว่า...อย่าลืมซักเสื้อลิเวอร์พูลมาคืนผมเร็วๆ ล่ะ ตัวนั้นน่ะ...ผมหวงมาก”
ชายหนุ่มขยับตัวกลับไปนั่งประจำที่เลิกคิ้วมองหญิงสาวที่ยังคงนั่งตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป เขาพยายามกลั้นยิ้มสุดกำลังเมื่อเห็นปฏิกิริยาของคนข้างกายที่ดูเหมือนสติกระเจิดกระเจิงไปไกลแล้ว
“หวงมากก็เอากลับไปซักเองสิ!” เธอสวนกลับทันควันเมื่อเริ่มตั้งสติได้ แสร้งทำโมโหกลบเกลื่อนอาการใจสั่นที่ยังไม่ยอมสงบลงง่ายๆ
ณกานต์หัวเราะในลำคอ แววตายังคงพราวระยับขณะจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังวูบไหว “ผมไม่ได้แค่หวงนะ แต่ผม...รักตัวนี้มากด้วย” เขาขยับชี้นิ้วไปที่เธอ ทำเอาคนถูกชี้ถึงกับชะงักไปอึดใจใหญ่
“บ้า!” เธอบ่นอุบ
**************************************************************************************************************************************
#ฝากเรื่องใหม่ที่ดองมานานด้วยจ้า จะพยายามลงทุกอาทิตย์จ้า
Guest
