เกิดใหม่ในร่างนางร้ายที่ตกหลุมรักพระรอง

ใครมันจะคิดว่าวันหนึ่งตัวเองจะถูกรถซาเล้งชนแล้วหัวไปกระแทกก้อนหินจนเสียชีวิต และแทนที่จะได้ไปเกิดแต่กลับถูกส่งไปเป็นนางร้ายในนิยายที่ตัวเองเคยอ่าน เธอเลยต้องตายซ้ำตายซ้อนเพราะระบบที่ส่งเธอเข้าไปในนิยายผิดเรื่อง พูดไปก็มีแต่จะอาย  

“มะนาวไหน? ฉันคือตันหยง” หญิงสาวหันมายืนยันกับเด็กสาว นั่นยิ่งทำให้เด็กรับใช้เริ่มกลัวเพราะคิดว่าคุณหนูถูกผีเข้า 

ยังไม่ทันที่ตันหยงจะทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นก็มีผู้ชายหน้าตาหล่อเหลามาหาเธอถึงบ้านและไม่ได้มาดีด้วย อีกฝ่ายมาถึงก็ตะคอกต่อว่าเธอรัว ๆ ซึ่งสวนทางกับหน้าตาอันหล่อเหลานั้นมาก 

“เลิกยุ่งกับฉันสักที! ฉันไม่มีวันรักคนเห็นแก่ตัวและชั่วช้าอย่างเธอ ฉันรักนิดาคนเดียว เข้าใจไหมว่าฉันรักนิดา!” ไม่เพียงด่าเท่านั้น ผู้ชายคนนั้นยังเข้ามาบีบแขนเธอจนปวดร้าวไปถึงกระดูก 

ตันหยงทำหน้าเหยเก ตอนนี้เธองงไปหมดแล้ว อยู่ ๆ ก็ต้องมาเจ็บตัวกับเรื่องอะไรก็ไม่รู้ เธอยังไม่ได้ทำอะไรเลย 

********************* 

“อีอนงค์! เอ็งมันพวกลักกินขโมยกิน ผัวข้าเอ็งก็ไม่เว้น! วันนี้ข้าจะสั่งสอนเอ็งให้หลาบจำ” 

เพียะ! 

ตันหยงยังไม่ทันได้มองผู้หญิงตรงหน้าให้ชัดเจนก็โดนตบจนนอนกับพื้นเสียแล้ว อีกฝ่ายเข้ามาคล่อมร่างเธอไว้แล้วฝาดฝ่ามือลงบนหน้าเธอไม่ยั้ง สติก็มา ๆ หาย ๆ ในหัวมีแต่ความงงแล้วก็งง 

เจ้ากรรมนายเวรของเธอมาในรูปแบบตัวละครในนิยายหรือไง ตัวเธอถึงได้เจ็บตัวแล้วเจ็บตัวอีก จะให้เข้ามาในนิยายทั้งทีขอเป็นนางเอกก็ไม่ได้ อีระบบเฮงซวย 

***************** 

‘ระบบต้องขออภัยผู้เล่นด้วย ขณะนี้ผู้เล่นถูกส่งมายังนิยายผิดเรื่อง’ 

“ว่าไงนะ!” ตันหยงถึงกับอ้าปากคาง ให้มันเกิดแต่กับเธอ 

‘ผู้เล่นทำได้เพียงเล่นไปตามเนื้อเรื่อง พอตายแล้วถึงจะเปลี่ยนเรื่องได้’ 

“ถ้าตายแล้วขอไปนรกหรือไม่ก็ไปสวรรค์เลยได้ไหม ไม่ต้องส่งเข้าไปอยู่ในนิยายแล้ว” 

คำเตือน 

นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาเหมาะสำหรับ ผู้มีอายุ 18 ปีขึ้นไป ประกอบไปด้วยฉากที่มีความรุนแรงทางอารมณ์ การใช้ภาษาหยาบคาย รวมถึงฉากที่สื่อถึงความสัมพันธ์ทางเพศอย่างโจ่งแจ้ง ตัวละคร เหตุการณ์ สถานที่เป็นเพียงสิ่งสมมุติเท่านั้น ผู้อ่านควรใช้วิจารณญาณในการอ่าน 

ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือนำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อ ไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดโดยไม่ได้รับอนุญาต การละเมิดลิขสิทธิ์ถือเป็นความผิดตามกฎหมาย ตาม พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2 พ.ศ. 2558 และฉบับที่ 3 พ.ศ. 2565)