“…พี่ใหญ่” เธอยอมเอ่ยปากออกมา มือที่เคยสาระวนกับจานวางลงก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับเขา คนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี
“…”
“…แพรผิดมากใช่ไหมที่ต้องการเวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมงของสามี ให้มาฉลองวันเกิดด้วยกัน แพรผิดมากเลยเหรอที่โกรธ…แล้วรู้อะไรมั้ย ทุกคำพูดเมื่อกี้แพรได้ยินมาเป็นร้อยๆ รอบทุกครั้งที่แพรโกรธจนจะบ้าตาย พี่ก็จะชอบหาข้ออ้างว่ามันเป็นเพราะนิสัยของแพรเอง ได้แพรผิด…”
“แพร…”
“หยุด!…อย่าพูด แพรยังพูดไม่จบ”
เขาเงียบหุบปากทันที
“แพรเบื่อมาก ที่ต้องมาเถียงกับพี่เรื่องนี้ซ้ำๆ แพรคิด…หวังว่าพอแพรไม่พอใจเรื่องอะไร พี่จะแก้ไขปรับตัวให้ดีขึ้น…เหมือนกับที่แพรเลิกรับงานแสดง แพรรัก…รักการเป็นนักแสดง แต่พอพี่บอกว่าไม่อยากให้ทำแพรก็เลิกทำ แพรทิ้งสิ่งที่แพรรักมากที่สุดเพื่อมาแต่งงานกับพี่…แล้วนี่คือสิ่งที่แพรได้กลับมาเหรอ?” แพรพัชรพรั่งพรูสิ่งที่เก็บมาในใจออกมาอย่างอดไม่ได้ เธออึดอัดเหลือเกินเมื่อวันสะสมมากขึ้น นานวันเข้าก็รอวันระเบิดและพอมาได้ยินทำพูดของคนเป็นสามีที่เหมือนจะโทษเธอกรายๆ ว่าเป็นเธอเองที่ไม่เข้าใจเขา
“…ทิ้งงานที่รักเพื่อมาแต่งงานกับพี่ หึ…พูดเหมือนพี่เป็นไอ้ชั่วที่ไปแย่งสิ่งที่รักมาจากเธองั้นแหละ…เธอเสียใจเหรอที่มาแต่งงานกับพี่ ใช่ไหมแพร?” ไม่ใช่แค่เธอหรอกที่กำลังโกรธกรุ่น เขาเองก็เช่นกันที่กำลังไม่พอใจที่เมียพูดเหมือนมีความหมายว่าไม่น่าทิ้งอาชีพนางเอกดาวรุ่งมาแต่งเป็นเมียเขา เขาควรจะยังดีใจอยู่มั้ยที่ได้ยินเมียพูดแบบนี้
Guest
