พระเก้าพันปีวิญญาณย้อนภพ

ภพตะวัน เด็กชายผู้เกิดในชนบทไทยยุค90  

เติบโตในอ้อมกอดแห่งความรักของครอบครัวเล็กๆ 

เขากลายเป็นหลานคนเล็กแห่งตระกูลดำรงค์เดชากานต์  

ตระกูลใหญ่ที่แตกร้าวจากความบาดหมางยาวนาน 

ด้วยความสุขุมเกินวัยและสายตาที่อ่านใจคนได้อย่างประหลาด 

ภพตะวันค่อย ๆ คลี่คลายรอยร้าวในตระกูลอย่างแนบเนียน 

ไม่มีใครล่วงรู้ว่า 

ดวงวิญญาณในร่างเด็กน้อย คืออดีต “พระเก้าพันปี”  

ผู้ทรงอำนาจสูงสุดในราชสำนัก รองเพียงฮ่องเต้ 

ราชวงศ์หลงในรัชสมัยของ 

ฮ่องเต้หลงเจิ้งเทียน จักรพรรดิผู้ทรงอำนาจอุดมสมบูรณ์ 

เมื่อโอรสองค์โตอภิเษกสมรสแล้วจึงสละราชสมบัติกลายเป็น “ไท่ช่างหฺวัง” 

ฮองเฮาหย่งฉืองเป็น “ฮองไทเฮา” 

ในช่วงที่ไท่ช่างหฺวังสละราชย์ ฮองไทเฮาทรงตั้งครรภ์ในวัยชรา 

และประสูติพระโอรสองค์ที่ 15 นามหลงไท่หยาง 

หลงไท่หยาง โอรสองค์เล็กสุด เป็นที่รักของพี่ๆ ทุกคน 

ทรงพระปรีชาสามารถ ฉลาดล้ำลึก แต่ไม่ฝักใฝ่อำนาจ  

อย่างไรก็ตามเนื่องจากฮองไทเฮาทรงตั้งครรภ์ในวัยมาก 

พระวรกายหลงไท่หยางจึงอ่อนแอ ขี้โรคตั้งแต่วัยเยาว์ 

รัชสมัยฮ่องเต้หลงหย่งอัน  

โอรสองค์โตของไท่ช่างหฺวังหลงเจิ้งเทียนขึ้นครองราชย์ 

มีพระโอรส–ธิดากับฮองเฮารวม 5 พระองค์ 

หนึ่งในนั้นคือ องค์ชายหลงฮ่าวหมิง 

ประสูติหลังหลงไท่หยาง 3 ปี 

ได้รับการอบรมดูแลอย่างใกล้ชิดพร้อมเสด็จอาเล็ก 

เมื่อรัชทายาทหลงฮ่าวหมิงอายุ 18 ปี 

ฮ่องเต้หลงหย่งอันและฮองเฮาเสด็จเยี่ยมราษฎร 

แต่ทรงติดโรคไข้เหย้าหนี่ และสวรรคตพร้อมกัน 

รัชทายาทขึ้นครองราชย์ท่ามกลางแรงกดดัน 

พระองค์เคารพและรักหลงไท่หยางยิ่งกว่าผู้ใด 

เพราะเป็นผู้คอยปกป้อง สนับสนุน  

และวางรากฐานให้ตั้งแต่วัยเยาว์ 

ถึงขั้นเคยคิดสละบัลลังก์ถวายเสด็จอา 

แต่หลงไท่หยางปฏิเสธ 

เพื่อหลีกเลี่ยงอำนาจ 

เขาแสร้งขอรับตำแหน่งขันที หวังอยู่เบื้องหลังอย่างสงบ 

ทว่า 

ฮ่องเต้กลับแต่งตั้งเขาเป็น 

“พระเก้าพันปี” (จิ่วเชียนซุ่ย) 

ขันทีสูงสุด ผู้มีอำนาจรองเพียงฮ่องเต้ 

ควบคุมราชการในวัง หน่วยข่าวกรอง และการแต่งตั้งขุนนาง 

อำนาจยิ่งใหญ่เกินกว่าจะหลีกหนี 

ระหว่างช่วยหลานรักจัดการภารกิจบ้านเมือง 

อาการประชวรกำเริบหนัก 

หลงไท่หยางเข้าสู่นิทรา 

เมื่อรู้สึกตัวอีกครั้ง 

เขากลับกลายเป็นทารกในต่างจังหวัด 

และได้รับชื่อว่า “ภพตะวัน” 

นามปากกา รวมตะวัน