อาณัตินี้ในมือนาง

อาณัตินี้ในมือนาง 

น่าอับอาย 

ช่างน่าอับอายอย่างยิ่ง! 

ในฐานะบุตรสาวหัวหน้าเผ่าจี๋อวี่ การต้องเอาชีวิตรอดด้วยการตกเป็นนางบำเรอศัตรู มันยิ่งกว่าความอับอายแล้ว ที่นางยินยอมมาที่นี่ แค่เพราะไม่อยากเน่าตายอยู่ในคุก และนางก็มีความหวังว่าการที่นางอยู่ข้างนอก จะมากน้อยก็คงพอช่วยเหลือครอบครัวได้บ้าง 

ก่อนหน้านี้ไม่กี่เดือนก่อน ตระกูลจี๋ยังรุ่งโรจน์ จี๋เลี่ยงซิ่วคบหากับองค์ชายจิ้นฮวน คนรักคนแรกของนาง ทั้งคู่ชอบกันท่ามกลางการสนับสนุนของหลายฝ่าย จิ้นฮวนไม่ใช่คนหล่อเหลานัก แต่คำพูดคำจาของเขาหล่อเหลาจนไม่มีใครเทียบได้ ทั้งคู่วาดฝันว่าจะแต่งงานกัน 

แต่แล้ว ตระกูลจี๋ถูกจับข้อหากบฏ ยังไม่ทันที่ทางการจะมา จิ้นฮวนกลับสะบั้นรักนางต่อหน้าผู้คนมากมาย และที่หนักกว่านั้นคือเขาเตะน้องสาวนางไปนอนกองกับพื้นไม่ต่างจากตัวตลก ทั้งครอบครัวถูกจำคุก โทษสูงถึงประหารชีวิต แต่ในนาทีที่มืดมน องค์ชายจิ้นเฉิงก็โผล่มา 

จิ้นเฉิงสนใจนางมานานแล้ว เขาไม่ใช่คนดีที่จะช่วยคนโดยไม่หวังผลตอบแทน เขาหวังผลจนน่าเกลียด และผลที่เขาหวังก็คือเรือนร่างอันสาวสด จี๋เลี่ยงซิ่วไม่ได้อยากยินยอม แต่บิดามารดาและน้องสาวขอร้องไว้ เมื่ออย่างไรมีคนรอดยังดีกว่ามาตายด้วยกันทั้งหมด 

จี๋เลี่ยงซิ่วเกลียดจิ้นเฉิง 

จี๋เลี่ยงซิ่วตั้งใจว่าจะเกลียดจิ้นเฉิงไปทั้งชาติ 

แม้ตำหนักจะกว้างใหญ่หรูหรากว่าจวนเดิมที่นางอยู่… หรูสมฐานะองค์ชายอันดับห้า แต่นางไม่เห็นอยากจะอยู่ด้วยสักนิด ร่างบอบบางนั่งอยู่บนเตียง มือขาวซีดกุมคอเสื้อสั่นเทา ไม่อยากมองบุรุษที่นั่งข้างกาย แม้เขาจะหล่อเหลาเพียงใด ก็คงเป็นแค่ภายนอก 

“ทำไมไม่เงยหน้ามามองข้าหน่อยเล่า?” 

“ท่านจะฆ่าก็ฆ่า อย่ามาพูดให้มากความ” จี๋เลี่ยงซิ่วพยายามเอ่ยเสียงเรียบ… แต่เสียงกลับสะอื้นอยู่ในที นางไม่พร้อมสำหรับเรื่องแบบนี้ แล้วจะให้นางทำอย่างไร ให้ยอมอ้อนวอนเขาอย่างน้องสาวหรือ น้องสาวอ้อนวอนแล้วมีประโยชน์อะไร มีแต่จะโดนกระทำหนักกว่าเก่า 

“หากเจ้าคิดว่าข้าเสียเงินเสียทองมากมาย เพื่อซื้อเจ้ามาฆ่าทิ้ง เจ้าก็คงโง่งมเกินไปหน่อย หรือเจ้าหมายถึงจะให้ข้าทำเลย?” จิ้นเฉิงรู้ว่านางเกลียดเขา แล้วก็รู้ว่านางยังรักจิ้นฮวน ก็ได้… นางรักไอ้สารเลวในคราบคนดีก็ได้ แต่ว่าตั้งแต่หัวจรดเท้าของนางต้องเป็นของเขา 

“เป็นถึงองค์ชายอันดับห้ากลับจ้องจะข่มขืนสตรี” 

“อย่าเรียกว่าองค์ชายอันดับห้า เจ้าสมควรเรียกข้าว่าองค์ชายใหญ่” จิ้นเฉิงบีบต้นขาแรงขึ้น… ถ้าเป็นแคว้นทั่วไป เขาคือองค์ชายใหญ่ คือองค์ชายรัชทายาท แต่เพราะเป็นแคว้นจินชุ่ย เขาก็แค่องค์ชายอันดับห้าตามพระราชวินิจฉัย สร้างความคับแค้นจนยากจะนิ่งเฉย 

“ท่านคงไม่อยากให้หม่อมฉันเรียกท่านว่าองค์ชายใหญ่ต่อหน้าผู้อื่น” จี๋เลี่ยงซิ่วซ่อนความกลัวด้วยรอยยิ้ม ตอนนี้แคว้นจินชุ่ยปกครองด้วยอาณัติฟ้าดิน อันดับเชื้อพระวงศ์ตามพระราชวินิจฉัยย่อมถือเป็นเด็ดขาด หากผู้ใดคิดจะล้มอาณัติย่อมถือเป็นกบฏเช่นกัน 

“เลี่ยงซิ่วผู้ไร้เดียงสา… เจ้าคิดว่าเจ้ายังจะได้พบผู้อื่นอีกหรือ?” 

“ก็หวังว่าจะได้พบผู้อื่นนอกจากท่านบ้าง” 

“แม้แต่สุนัข ข้ายังพาออกไปเดินเล่นได้ ข้าก็จะพาเจ้าออกไป… งานแต่งงานของเรา” จิ้นเฉิงมองดวงตาสีเทาที่คลอไปด้วยน้ำใส จี๋เลี่ยงซิ่วไม่รู้หรือว่ายิ่งนางดื้อรั้น เขายิ่งอยากรังแก… อยากจะกดนางลงกับเตียงแล้วกระหน่ำใส่ให้นางเป็นแค่ของเล่นที่ไม่มีใครซื้อต่อ 

“หม่อมฉันบอกตอนไหนว่าจะแต่งงานกับท่าน?” 

“ข้าจะแต่งต้องได้แต่ง เจ้าขัดคำสั่งข้าไม่ได้!” 

“เช่นนั้นโปรดทราบไว้ว่าหม่อมฉันไม่เต็มใจ” 

“แปลว่าอยากโดนเฉย ๆ ไม่ต้องแต่งก็ไม่เป็นไร เช่นนั้นเจ้าจะคิดค่าตัวหรือไม่? หรือว่าปกติใครจะเอาก็ได้อยู่แล้ว?” จิ้นเฉิงรวบร่างบอบบางมาไว้ในแขน… นุ่ม… ตัวนางนุ่ม อดคิดไม่ได้ว่าทรวงอกอวบอิ่มจะนุ่มแน่นขนาดไหน บีบแล้วจะแหลกคามือหยาบกร้านหรือไม่ 

“ท่านหยาบคายยิ่งนัก!” จี๋เลี่ยงซิ่วตวาดลั่น ถึงนางจะเป็นสาวชาวเผ่า แต่นางก็มีวัฒนธรรมของนาง แม้กระทั่งคนที่นางรักและคบหากันมาหลายปี จี๋เลี่ยงซิ่วก็ไม่ให้ล่วงเกิน นางยังบริสุทธิ์ผุดผ่องและตั้งใจเก็บครั้งแรกไว้ให้คนที่นางรัก แต่คนที่นางเกลียดกลับจะมาพราก 

“ใช่ ข้าหยาบคาย ข้าชั่ว ข้ารู้ ข้ามันเลว ข้าไม่ได้คนดีเหมือนคนรักเจ้าหรอก ถ้าเจ้าไม่แต่งก็คลานออกไปนอนเน่าตายในคุก อย่ามาทำตัวเป็นขยะที่ตำหนักข้า ไม่รู้ล่ะ ข้าจะแต่งงานกับเจ้า รับไม่ได้ก็ไปเอามีดมากรีดคอตนเองไป” จิ้นเฉิงผลักหัวนางจนโคลงแล้วลุกขึ้นยืน ขืนอยู่ต่อคงรอถึงแต่งงานไม่ไหว 

“แล้วมีดอยู่ไหนล่ะ?” 

“ไม่มี” 

...................................................................................................................................................... 

สวัสดีครับ 

เรื่องนี้เป็นนิยายแนวโรแมนติกการเมืองนะครับ เกิดจากผมดูข่าวการเมืองมาหลายประเทศ เลยเกิดไอเดียอยากเขียนโมเดลสมบูรณาญาสิทธิราชย์แบบเลือกตั้งว่าจะออกมาเป็นอย่างไร เรื่องจะค่อย ๆ เล่ากฎระเบียบของแคว้นจินชุ่ยไปพร้อมกับความสัมพันธ์ตัวละคร 

เนื่องจากเป็นเมืองสมมติ เป็นจินตนาการ จึงไม่ได้อ้างอิงยุคสมัยที่มีอยู่จริงของประเทศไหนนะครับ ก็แค่ไอเดียที่มีจากหลายที่ผสมกับแต่งเติมขึ้นมา กฎหมาย วัฒนธรรม ประเพณี จะไม่ได้เหมือนกับจีนโบราณ ถ้าอ่านแล้วรู้สึกว่า มันไม่เหมือนจีนโบราณเลย ก็ใช่ไงครับ มันไม่ใช่ 5555 

การที่เป็นแนวการเมือง เข้าใจว่าคนเราก็มีมุมมองที่แตกต่างกัน เลือกคนละพรรค ชอบคนละคน แต่ว่านี่คือนิยาย ต้องชี้แจงให้ชัด ตัวละครแต่ละตัว มันเป็นบท เป็นคาแรกเตอร์ที่ผมเขียนมา ผมไม่ได้บอกว่าคนที่อยู่ฝ่ายนี้ ต้องเป็นแบบนี้ มีปมแบบนี้ จะทำแบบนี้ มันเป็นบทของตัวละครนี้เท่านั้น 

อย่าไปคิดว่า ตัวละครแทนบุคคลจริง พรรคจริง ลัทธิจริง ประเทศจริงนะครับ ผมไม่มีเจตนาร้ายต่อบุคคลที่มีอยู่จริง ฝ่ายที่แพ้ชนะในเรื่อง อาจจะสนับสนุนหรือคัดค้านจุดยืนทางการเมืองจริงที่ผมมีก็ได้ โปรดอ่านเพื่อความบันเทิง ถือว่าเป็นพล็อตใหม่ไปแล้วกันครับ 

พระเอกนางเอกเป็นใคร? 

เรียกว่าตัวละครนำแล้วกันครับ มันไม่ได้มีพระเอกนางเอกตามแบบนิยายทั่วไป ถ้าใครเคยอ่านผลงานผม อย่างซีรีส์ สะใภ้ตระกูลชี สะใภ้ร้าย คุณชายชั่ว ก็อาจจะพอเข้าใจว่า ทุกคนคือปุถุชน ไม่มีใครดี 100% ไม่มีใครเลว 100% ทุกคนเป็นคนดีในมุมมองของตัวเอง 

ให้นึกว่าตัวเอกของเรื่องคือ จิ้นเฉิง จิ้นกัง จิ้นฮวน จี๋สือซว่าน อะไรทำนองนี้ มีฉากยิ้มมากมายให้เราอ่านกัน เล่าละเอียดแบบ Full HD เป็นรสนิยมที่อยากอ่านนิยายยิ้มแบบมีเนื้อเรื่อง คือยิ้มไปด้วย เดินเรื่องไปด้วย และถ้าคุณ… หรือนักการเมืองผ่านมาอ่านล่ะก็…  

ผมขอฝากติดตามด้วยนะครับท่าน  

 หมายเหตุ 

ตัวละครและเหตุการณ์ต่าง ๆ ในนิยายเป็นสิ่งที่ถูกสมมติขึ้นเพื่อความบันเทิง ผู้เขียนไม่มีเจตนาสร้างความเกลียดชังหรือความเข้าใจผิดแก่บุคคลใด หรือให้เกิดความเสื่อมเสียต่อเพศ อาชีพ เชื้อชาติ ศาสนา กลุ่มการเมือง หรือกลุ่มคนใดกลุ่มคนหนึ่ง 

ข้อมูลเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์ การแพทย์ กฎหมาย ความเชื่อ ประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม ตำนาน ฯลฯ โดยมากเป็นจินตนาการของผู้เขียน เป็นความxของตัวละคร ไม่เน้นสมจริง เน้นสมสู่ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน 

ผู้เขียนสนับสนุนความเท่าเทียมทางเพศและการให้เกียรติซึ่งกันและกัน ความซื่อสัตย์ต่อคนรัก ต่อต้านการล่วงละเมิดทางเพศ ไม่สนับสนุนการทำร้ายร่างกายและจิตใจทุกรูปแบบ