📖 คำโปรย
"เสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้... แต่เสือบริหารกับเสือสถาปัตย์ ดันต้องมาหายใจรดต้นคอกันเพราะเรื่องเงิน!"
สำหรับ 'อชิ' ประธานสันทนาการสุดห้าวแห่งคณะสถาปัตย์ การก้มหัวให้ศัตรูคู่อาฆาตอย่าง 'ฟอร์' เดือนคณะบริหารจอมวางแผน คือเรื่องที่น่าอับอายที่สุดในชีวิต! เรื่องราวบาดหมางตั้งแต่การประกวดดาวเดือนปี 1 ยังไม่ทันจางหาย ปี 3 นี้ดันมีเหตุให้งบรับน้องของคณะสถาปัตย์ถูกตัดเหี้ยน!
ทางรอดเดียวคือต้องให้ 'ท่านประธานฝ่ายงบประมาณ' (ที่ควบตำแหน่งศัตรูหมายเลขหนึ่ง) เซ็นอนุมัติ
แต่คนอย่าง ภูนรินทร์ ธาดาทรัพย์ ไม่เคยลงทุนอะไรฟรีๆ "อยากได้งบคืนเหรอครับ? ได้สิ... แต่คุณต้องมาเป็น 'ผู้ช่วยส่วนตัว' ให้ผมจนจบโปรเจกต์นะ"
ภายใต้มาดนิ่งๆ และแว่นตาที่ดูทรงภูมิ ฟอร์ซ่อนแผนการร้ายกาจเอาไว้... เพราะทุกตารางนิ้วในชีวิตของอชิ ฟอร์คำนวณ 'จุดคุ้มทุน' ไว้หมดแล้ว งานนี้ไม่รู้ว่าอชิจะได้งบประมาณคืน หรือจะเสีย 'เอกราช' ทางกายและใจให้ไอ้คุณชายบริหารหน้าเลือดคนนี้กันแน่!
🧑🤝🧑 แนะนำตัวละคร
พระเอก: ฟอร์ (ภูนรินทร์ ธาดาทรัพย์)
📍 คณะบริหารธุรกิจ (KKBS) ปี 3
"การลงทุนมีความเสี่ยง... แต่ถ้าลงทุนกับเธอ ผมคำนวณแล้วว่า 'กำไร' ตลอดชีวิต"
เดือนคณะมาดนิ่ง ผู้มองโลกเป็นกราฟหุ้นและตารางบัญชี ภายนอกดูสุภาพ พูดจา "ครับ/ผม" ทุกคำ แต่เชือดเฉือนคนฟังจนหน้าชา เป็นคนเดียวที่สามารถกำราบความพยศของอชิได้อยู่หมัด (ด้วยวิธีที่คาดไม่ถึง)
จุดอ่อน: แพ้ทางตอนอชิตีกลองทัดเหงื่อท่วมๆ และเวลาอชิเมาแล้วขี้อ้อน
นายเอก: อชิ (ดนพ แก้วคำกอง)
📍 คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ปี 3
"เก็บเงินมึงไว้รักษาตัวเองเถอะไอ้คุณชาย! กูยอมกินแกลบดีกว่าต้องไปเป็นเบี้ยล่างคนอย่างมึง!"
ประธานสันทนาการ (พี่สันฯ) ตัวจี๊ดประจำคณะ มือกลองทัดผู้ดุดัน แต่ตัวจริงคือนิสิตหนุ่มสายลุย เสื้อเปื้อนสี กางเกงเล ขี่ Scoopy i คู่ใจ เกลียดคนขี้เก๊กเข้าไส้ โดยเฉพาะไอ้แว่นบริหารที่ชอบมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ
จุดอ่อน: แพ้ลูกตื๊อเนียนๆ และแพ้คนเปย์ (โดยเฉพาะเรื่องของกิน)
⚠️ คำเตือน
โปรดอ่านทำความเข้าใจก่อนเข้าสู่เนื้อหานิยายเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้น: ตัวละคร สถานที่ (แม้จะอ้างอิงบรรยากาศมหาวิทยาลัยขอนแก่น/KKU) เหตุการณ์ และองค์กรต่างๆ เป็นเรื่องสมมติขึ้นเพื่อความบันเทิง ไม่ได้มีเจตนาพาดพิงหรือทำให้สถาบันการศึกษาและบุคคลใดเสื่อมเสีย มีฉากบรรยายกิจกรรมทางเพศที่ชัดเจน ลึกซึ้ง และรุนแรงทางอารมณ์ รวมถึงการใช้ภาษาดิบเถื่อนในบางบริบท เหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป มีการใช้คำหยาบคาย (กู/มึง/สัส/เหี้ย) ตามบริบทของกลุ่มเพื่อนวัยรุ่นมหาวิทยาลัย เพื่อความสมจริงของอรรถรสแม้จะเป็นแนวคู่กัด แต่กิจกรรมทางเพศในเรื่องเกิดขึ้นจากความยินยอมพร้อมใจ ของทั้งสองฝ่าย แม้จะมีการหยอกล้อหรือสถานการณ์ที่ดูเหมือนบังคับในทีแรก แต่เนื้อแท้คือความสมยอม
โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน และเตรียมทิชชู่ซับเลือดกำเดา (หรือซับน้ำตา) ไว้ให้พร้อม!
