“เอยไม่ใช่สัตว์ ไม่จำเป็นต้องสวมปลอกคอ” เอิงเอยเสียงสั่น
“อื้ม...”
พฤกษ์แค่ขานรับเบาๆ ก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงพร้อมออกคำสั่ง
“สวมมันไว้ ฉันตั้งใจเลือกให้เลย” วงหน้าคร้ามคมหาได้สะทกสะท้าน มันเรียบเฉยราวกับเขาไม่ได้รู้สึกอะไรเลยกับน้ำตาของเอิงเอยที่รินไหล
“คุณพฤกษ์”
หญิงสาวเค้นเสียงเรียกชื่อเขาราวกับผิดหวังในความใจร้าย ด้านพฤกษ์ทำแค่ยกยิ้มพลางมองไปยังสิ่งที่เอิงเอยกำไว้แน่น
“เอยไม่อยากเป็นสัตว์เลี้ยง เอยมีชีวิตและหัวใจ”