ไส้กรอกที่ว่าเด็ด ยังไม่เผ็ดเท่าหม่าล่า

คำโปรย 

เพราะต้องการประชดความรักพัง ๆ จึงออกหาความสุขให้ตัวเอง เขาว่ากันว่าไปเดินป่าอาจช่วยลืมรักเก่าก็ได้ ‘วราลี’ จึงออกเดินทาง แต่แล้วระหว่างที่ยืนหอบประหนึ่งปลาขาดน้ำ ก็บังเอิญพบกับ ‘เขา’ คนนั้น ที่ครั้งหนึ่งเคยเจอกันที่เกาะพะงัน 

--- 

อา...นี่อะไรอะ 

ปลายนิ้วชี้วนไล้ไปยังตุ่มที่แข็งขึง หากหูกลับได้ยินเสียงครางในลำคอแหบพร่าทุ้มใหญ่ พร้อมกับถูกมือใหญ่เทอะทะนั่นรวบฝ่ามือเล็กเอาไว้ 

“หืม...” 

วราลีหันมองสิ่งที่ตัวเองจับ ๆ ลูบ ๆ สายตาก็ปะทะเข้ากับแผงอกขาว ๆ นี่ขนาดไม่มีแสง ผิวของชายปริศนายังขาวสว่างออร่าได้ขนาดนี้ แถมยังเนียนจนหญิงแท้อย่างเธอยังต้องอาย หรือว่าจะเป็น หนุ่มสายฝอที่ตนไฝ่ฝัน 

“อยากกินไส้กรอกจัง” 

นิยายเรื่องนี้เกิดจากจินตนาการของผู้แต่ง บุคคล (ตัวละคร) ในเรื่องเกิดจากจินตนาการเพียงเท่านั้น ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับบุคคลใดบุคคลหนึ่ง 

© สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ (ฉบับเพิ่มเติม) พ.ศ. 2558 

ห้ามคัดลอกเนื้อหา แก้ไข ดัดแปลง ทำซ้ำ ทั้งหมดหรือส่วนใดส่วนหนึ่ง ไม่ว่าด้วยวิธิการใดๆ ทั้งสิ้น เว้นแต่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ์เท่านั้น 

ฝากเพจ ปีวอก writer ด้วยนะคะหรือกดลิงค์ https://www.facebook.com/ปีวอก-writer-106086155337922/