พันธะเถื่อน มาเฟียคลั่งรัก

ท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำในค่ำคืนที่มืดมิดที่สุดของชีวิต ‘นริน’ ยืนสั่นสะท้านอยู่กลางห้องโถงกว้างของคฤหาสน์หรู กลิ่นอายของความร่ำรวยที่อบอวลอยู่ในบ้านหลังนี้ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยเลยแม้แต่น้อย แต่มันกลับเหมือนกรงขังล่องหนที่กำลังบีบรัดเธอให้หายใจไม่ออก

เบื้องหน้าของเธอคือชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิทที่กำลังนั่งไขว้ห้างอยู่บนโซฟาหนังวัวแท้ นัยน์ตาสีควันบุหรี่ของเขานิ่งสงบแต่กลับแฝงไปด้วยพลังอำนาจที่ทำให้คนมองต้องก้มหน้าหลบตา

เธอกับเขา... อยู่คนละโลกกันอย่างสิ้นเชิง

“พ่อนำตัวฉันมาส่งให้คุณแล้ว... ฉันขอคุยกับท่านเป็นครั้งสุดท้ายได้ไหมคะ” เสียงหวานสั่นเครือเอ่ยถามออกไปอย่างยากลำบาก

‘โลแกน คาสซาโน่’ มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลเจ้าของคฤหาสน์หลังนี้เพียงแค่ยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะวางลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘ปึก’ จนเธอสะดุ้ง

“พ่อของเธอทำสัญญายกเธอให้ฉันเพื่อล้างหนี้ร้อยล้าน... และวินาทีที่เขาเซ็นชื่อลงไป เขาก็ไม่มีสิทธิ์ในตัวเธออีกต่อไป” โลแกนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกำยำก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ จนเงาของเขาทาบทับตัวเธอไว้ทั้งหมด

“คุณจะทำอะไรฉัน...”

“ในโลกของฉัน ไม่มีอะไรที่ได้มาฟรีๆ นริน” มือหนาเชยคางมนขึ้นมาบังคับให้เธอสบตา “เธอต้องอยู่ที่นี่ ในฐานะ ‘ผู้หญิงของฉัน’ จนกว่าฉันจะพอใจ หรือจนกว่าหนี้ร้อยล้านนั่นจะหมดไป... ซึ่งฉันบอกเลยว่า มันอาจจะกินเวลา ‘ทั้งชีวิต’ ของเธอ”

นรินพยายามจะขัดขืน แต่แววตาที่เต็มไปด้วยความหลงใหลและหยิ่งยโสของเขากลับทำให้เธอตัวแข็งทื่อ

“จำไว้... กรงนี้อาจจะทำด้วยทอง แต่มันก็คือกรงขังที่เธอไม่มีวันหนีไปได้ตลอดกาล”