“เฮีย...”
เสียงดาวน้อยสั่นพร่า และมือเขาก็จับต้นแขนมหาโชคบีบแน่นด้วยอยากให้รับรู้ถึงสิ่งที่อยู่ในใจ
“ว่าไงปุ๊บปั๊บ”
“เย็นนี้จะกินข้าวด้วยกันไหม”
“อยากกินของหวานก่อน”
“ไม่มี ไม่ได้ซื้ออะไรมาทำสักอย่าง มีแต่ผลไม้”
“ของหวานอยู่ตรงหน้าเฮียแล้วไง ให้ลองชิมได้ไหมครับ”
ดวงตาคมของมหาโชคพราวระยับ ในยามที่เขามองดาวน้อย ก็คล้ายจะมีพลังรุนแรงที่ทำให้คนตัวเล็กกว่าอ่อนระทวย ทั้งไม่อาจต่อต้านความสิเน่หาที่พุ่งออกมาได้
“ไม่ดีหรอกเดี๋ยวน้ำตาลขึ้น” ดาวน้อยตอบ
