วาดจันทร์ในวัยใกล้สามสิบ เริ่มหมดแพชชั่นในการทำงานเป็นเลขา ท่านประธานหนุ่ม อย่าง คุณปกฉัตร อังควรางค์กูร เมื่อคนใกล้ตัวเริ่มทยอยแต่งงาน มีลูกมีครอบครัวที่อบอุ่น เธออยากมีลูก เป็นแพชชั่นใหม่ที่เกิดขึ้นในสมอง หญิงสาว วัยย่างสามสิบ ช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการตั้งครรภ์ ก่อนที่มดลูกจะฝ่อ
แต่ประเด็นคือเธอยังไม่มีแฟนน่ะสิ
เริ่มต้นเดทในวัยสามสิบจะยังทันไหมนะ
หน้าตาเธอก็ไม่ได้แย่ จัดว่าน่ามอง ตากลม ปากกระจับ หุ่นก็อวบอิ่มมีน้ำมีนวล เอวคอด สะโพกก็กลมกลึง ขาเรียวยาวสวย เรียกได้ว่าดูดี เสียดายแต่ก่อนหน้านี้เธอมุ่งมั่นแต่ทำงานสร้างเนื้อสร้างตัว เลยไม่เคยลองออกเดทหรือคบใครจริงจัง
การยื่นใบลาออกจึงเป็นจุดเริ่มต้นที่จะมองหาแพชชั่นใหม่ๆในการใช้ชีวิต อย่างการมีลูกน่ารักๆสักคน
“ผมไม่อนุมัติ”
วาดจันทร์ หน้าสลด ยกนิ้วขยับแว่นตา กรอบหนาเหลือบสายตามองเจ้านายหนุ่ยวัยสามสิบเจ็ดที่ยังคงหล่อเหลา ปกฉัตร อังควรางค์กูร ผูู้ชายที่เธอเคียงบ่าเคียงไหล่ คอยเป็นเบ๊ เอ้ย เลขารับใช้มาตั้งแต่พึ่งเรียนจบใหม่ๆ จนกินระยะเวลาเจ็ดปีเต็ม ถ้าคบเป็นแฟนมานานขนาดนี้ ก็ต้องบอกว่าถึงจุดอิ่มตัว
แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับคนตรงหน้าไม่ใช่ น่ะสิ
“วาด สัญญานะคะว่าจะอยู่เทรนงานเลขาคนใหม่จนกว่าจะรู้งาน ไม่ได้จะลาออกไปเฉยๆนะคะ ทุกอย่างวาดยื่นตามกฏบริษัททุกอย่าง”
วาดจันทร์ลอบกลืนน้ำลาย ตอนเอ่ยปากบอกเขา อย่างคนใจดีสู้เสือ ด้วยรู้จักนิสัยคนตรงหน้าดี
ที่บางครั้งก็ดื้อด้านเกินเยียวยา อะไรที่เขาพูดว่าไม่ เธอไม่เคยเห็นอีกฝ่ายเคยเปลี่ยนใจ สักครั้ง คิ้วสวยขมวดมุ่นมองเห็นความยุ่งยากในอนาคตหากทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจหรือกรุ่นโกรธ คุณปกฉัตรไม่เคยยอมลงให้ใครมาแต่ไหนแต่ไร
โคตรเอาแต่ใจเถอะ เธอทนมาได้ยังไงตั้งหลายปีก็ไม่รู้เหมือนกัน
“ไอ้คนที่คุณจะลาออกไปแต่งงานนี่มันเป็นใคร หน้าตาเป็นไง ฐานะมั่นคงรึเปล่า แน่ใจเหรอว่าจะไปกันรอด”
“วาดไม่แน่ใจ พึ่งเดทกันครั้งเดียว เขาก็ดูโอเค”
“ที่ลากลับบ้านบ่อยนี่คือไปเดท” น้ำเสียงเขาเย็นเยียบแฝงไปด้วยความไม่พอใจ อย่างเห็นได้ชัด
“เปล่าค่ะ วาดไปงานศพป้าจริงๆ และก่อนหน้าที่ลาบ่อยๆเพราะ ป้าวาดป่วย ส่วนคนนั้นผู้ใหญ่แค่แนะนำ”
“ผมไม่อนุญาต”
“เอ๊ะ คุณฉัตรคะ คุณเป็นแค่เจ้านายนะไม่ใช่เจ้าชีวิต”
เธอเน้นย้ำให้เขาทราบสถานะ
“อ่อ”
เขายกยิ้มมุมปาก หัวเราะในคอ วาดจันทร์หน้ายู่
“วาดไม่ขำ”
“ผมก็ไม่ขำ”
“คุณจะยื้อวาดไว้ทำไม วาดเป็นแค่เลขา คุณเป็นเจ้านาย ทุกความสัมพันธ์ถึงเวลาต้องเลิกรา เข้าใจไหมคะ”
เธอเอ่ยปากสอนคนเอาแต่ใจ อย่างหนักใจ ไม่คิดว่าเขาจะดื้อด้านขนาดนี้
“งั้นก็ลองคบกัน”
“คบกัน? คุณกับวาดนี่นะ” วาดจันทร์ตาโต
“ทุกวันนี้ไม่ใช่เราเหมือนสามีภรรยากันล่ะเหรอ ตัวติดกันเช้าจรดเย็น ต่างกันแค่ไม่ได้ร่วมเตียง…”
“คนบ้า”
เป็นครั้งแรกที่มีคนเอ่ยปากด่าเขา แต่ใบหน้าชายหนุ่มกลับยิ้มบางๆ มองคนหน้าแดงหูแดงตรงหน้า ให้ปล่อยเธอไปเหรอ ไม่มีทาง วาดจันทร์เป็นสมบัติของเขา ถ้าเธออยากแต่งงานมีลูก ก็ต้องเป็นลูกที่เกิดจากเขาเท่านั้น!
Guest
