ไม่มีนอกกายนอกใจ
แต่พระเอก... นิสัยไม่ดี
“ไม่นึกว่าคุณจะมา”
มีความเคลื่อนไหวเล็ก ๆ บางอย่างที่ดึงสายตาของเขาให้เลื่อนไปหา ศรุตไม่กล้ากะพริบตาเมื่อเห็นร่างเล็กจิ๋วของสิ่งมีชีวิต บัวระวงตระกองกอดเอาไว้ เขาพยายามอีกนิดก็เห็นใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักเต็มทั้งสองตา ความอุ่นวาบที่ไม่มีที่มาที่ไปเกิดขึ้นกลางใจ
“ผม…” ลำคอสากระคายแห้งผาก หญิงสาวกำลังให้นมลูก เสื้อนอนคาดชื่อโรงพยาบาลทั่วตัวถูกเปิดออก หน้าอกนุ่มนิ่มโผล่พ้นแต่เขาไม่คิดหาเศษหาเลยหรือฉวยโอกาสจ้องมอง
“ลูกผมเหรอ”
“แล้วจะเป็นลูกใครได้”
ภาพแรกที่เขานึกไว้คือบัวระวงต้องทรมานเจียนตายเมื่อได้กลับมาเป็นศรุตตัวเป็น ๆ อีกครั้ง
ชายหนุ่มไม่รู้ความรู้สึกของเธอ มีอะไรซ่อนอยู่ในท่าทีไม่ยินดียินร้ายนั่นหรือเปล่า หรือที่เธอแสดงออกมาทั้งหมดเกิดจากความเข้มแข็งจนกร้าวแกร่งมากพอ
“เจ็บหรือเปล่า” ศรุตถามคำถามที่แม้แต่ตัวเองยังสัมผัสได้ว่าทั้งโง่งี่เง่า ไม่มีตรงไหนเป็นความฉลาดเลยสักนิด
บัวระวงก้มหน้าจูบแก้มเด็กน้อยตัวจิ๋วที่เธอกำลังกอด คำตอบที่เขาต้องการไม่ถูกเอ่ยออกจากปาก
“ผมถามว่าเจ็บไหม”
คนเพิ่งคลอดลูกมาแต่ฟื้นตัวเร็วขนาดนี้นับว่าเกินความคาดหมาย ศรุตก็ไม่เคยทำผู้หญิงคนไหนท้องมาก่อน บัวระวงเป็นภรรยาคนแรกและคนเดียวที่เคยแต่งงานใช้ชีวิตคู่
“คุณอยากให้ฉันตอบว่าอะไร”
“อยากให้คุณบอกผมว่าคุณไม่เจ็บ”
“คลอดลูกทั้งคน ไม่เจ็บก็แย่แล้ว”
อีบุ๊กพร้อมโหลดบน Meb ค่ะ
กดหาชื่อเรื่องได้เลย มีราคาโปรยาว ๆ 2 เดือนค่ะ
Guest
