จันทร์กระจ่างกลางสายพิรุณโปรย

“มีลาภเสื่อมลาภ มียศเสื่อมยศ ในกาลก่อนท่านทะนุถนอมข้าดุจไข่มุกในฝ่ามือ แต่เมื่ออำนาจบารมีท่านพ่อของข้าหมดสิ้นแล้ว ฐานะของข้าในใจท่านก็ลดลง ในเมื่อใจท่านไม่เหมือนเดิมแล้วเหตุใดข้าจึงจะเหมือนเดิมได้อีก” 

ในยามที่ชีวิตของนางตกต่ำ ชีวิตอยู่ในช่วงที่ถูกพายุฝนกระหน่ำซ้ำเติม คนที่นางคิดจะฝากชีวิตไว้กลับมองว่านางไม่คู่ควรที่จะเป็นคู่ครองของเขา เขาคิดจะบีบบังคับให้นางลดฐานะของตนเองลงเพื่อเขา แต่เฝิงหมิงเยวี่ยคนนี้มีหรือที่จะยอมลดตนเองไปเป็นรองให้ผู้อื่นเหยียบย่ำ ในเมื่อตำแหน่งชายาเอกของเขามอบให้สตรีอื่นได้ ตัวนางเองก็จะไปคว้าตำแหน่งชายาเอกของบุรุษอื่นได้เช่นเดียวกัน...