“คุณนอนกับมันมากี่ครั้งแล้ว” มือบางกำแน่นเป็นหมัด เล็บจิกลงบนฝ่ามือจนรู้สึกเจ็บ หากแต่ความเจ็บนั้นยังไม่อาจเทียบได้กับการถูกสามีนอกใจ
“…”
“ถามว่านอนกับมันกี่ครั้งแล้ว! ตอบมา!” เสียงแหลมสั่นเครือ เธอทั้งโกรธทั้งเสียใจที่ถูกทรยศหักหลังจากคนที่ไว้ใจ
คนถูกถามขบกรามแน่น เงยหน้ามองผู้เป็นภรรยาด้วยแววตานิ่งเฉย พลางย้อนถาม
“แล้วคุณคิดว่ากี่ครั้งล่ะ?”
เพียะ!
เส้นความอดทนของไอริณหมดลง ฝ่ามือเล็กฟาดลงบนแก้มชายหนุ่มเต็มแรง เสียงดังลั่น ใบหน้าคมสะบัดหันไปตามแรงตบ
พร้อมพัฒน์ยกมือขึ้นลูบแก้มที่ขึ้นเป็นรอยแดง เขาไม่ได้รู้สึกเจ็บ หากแต่เป็นความรู้สึกเสียศักดิ์ศรีที่แล่นวาบขึ้นมาแทน [L૮1]
“คุณทำแบบนี้กับฉันได้ยังไงคุณพร้อม คุณทำได้ยังไง!”
ตุ้บ! ตุ้บ! ตุ้บ!
กำปั้นเล็กของหญิงสาวทุบลงบนหน้าอกชายหนุ่มไม่ยั้ง ขณะเดียวกันเธอพยายามกะพริบตาไล่หยาดน้ำตา ข่มกลั้นความรู้สึกอยากร้องไห้เอาไว้ เพราะเวลานี้ไม่ใช่เวลาที่เธอจะแสดงความอ่อนแอออกมา
พร้อมพัฒน์ปล่อยให้หญิงสาวทุบลงบนหน้าอกของเขาจนพอใจ โดยไม่พูดอะไรออกมา จนกระทั่งเธอเป็นฝ่ายผละออกไปเอง
“ฉันนี่มันหน้ามืดตามัวจริง ๆ ที่หลงเลือกคนชั่ว ๆ อย่างคุณมาเป็นสามี โคตรเปลืองเวลาชีวิต” เธอคิดว่าตัวเองเลือกผู้ชายที่ดีที่สุดมาเป็นสามีแล้ว แต่ดันพลาดเลือกได้ตัวซีเคร็ต ต่อหน้าบอกรัก ลับหลังนอกใจ
“ถ้าผมชั่วแล้วใครดี ไอ้นทีแฟนเก่าคุณอย่างนั้นเหรอ?”
ความอดทนของพร้อมพัฒน์หมดลงแล้วเช่นกัน ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาเป็นฝ่ายยอมเธอในทุกเรื่อง แต่ดูเหมือนหญิงสาวจะไม่เคยเห็นคุณค่าซ้ำยังพูดจาไม่ให้เกียรติ
“อย่าพาล อย่าดึงคนอื่นมาเกี่ยว”
“แตะต้องไม่ได้เลยนะ ทีกับมันปกป้องจนออกนอกหน้า ทีผมบอกเปลืองเวลาชีวิต โคตรสองมาตรฐาน” คนตัวโตขบกรามแน่น โทสะเดือดเมื่อภรรยาคนสวยไม่ให้พูดถึงนที ผู้ชายคนดีคนเดิมของเธอ
“สำหรับฉันคนนอกใจไม่จำเป็นต้องได้รับความเท่าเทียม” น้ำเสียงของหญิงสาวเย็นเยียบ ในขณะที่ดวงตานั้นร้อนผ่าว ความเสียใจหลั่งไหลออกมาจากใบหน้าอันดื้อรั้น กลางอกเอ่อล้นไปด้วยความเจ็บปวดขมขื่น
“ต่อให้ผมจะนอกใจ หรือไม่นอกใจ ผมก็ไม่เคยเป็นคนดีในสายตาของคุณอยู่แล้ว” ที่ผ่านมาเขาไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองเป็นสามี หากแต่เป็นเพียงสัตว์เลี้ยงที่ถูกเธอผูกไว้ในอาณาเขต ต้องอยู่ภายใต้คำสั่งและความต้องการของเธอเท่านั้น
“กล้าพูดให้ตัวเองดูดี ทั้งที่การกระทำโคตรเลว ฉันไม่น่าไปรักคุณตั้งแต่แรกเลย ผู้ชายอย่างคุณไม่มีอะไรคู่ควรกับฉันแต่แรกด้วยซ้ำ ไอ้ที่เคยมองว่าดีสุดท้ายก็แค่เปลือก”
พร้อมพัฒน์ยกยิ้ม เขามีท่าทีนิ่งเฉยทนรับความเจ็บปวดจากถ้อยคำที่บาดลึกถึงหัวใจ
“คุณเคยรักผมด้วยเหรอ? ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมไม่เคยรู้สึกได้เลยว่ามันเรียกว่าความรัก” สิ่งที่เขารับรู้มีเพียงสถานะสามีตามกฎหมาย ทว่าไม่เคยมีความหมายใดในหัวใจของเธอ
“ไม่ต้องแถไปเรื่องอื่น เพราะคนที่ทำให้ชีวิตคู่ของเราต้องพังก็คือคุณคนเดียว ฉันจะหย่าและจะฟ้องทั้งคุณและชู้ให้ตายกันไปข้าง” นอกจากความสัมพันธ์ของเธอและเขาต้องจบลงแล้ว เธอจะไม่ปล่อยให้หญิงร้ายชายชั่วคู่นี้มีความสุข
“คิดว่าฟ้องชนะก็ลองดู” เขาท้า อยากรู้เหมือนกันว่าเรื่องนี้จะไปจบที่ตรงไหน
“ไม่ต้องท้า ฉันมั่นใจว่าฉันชนะแน่นนอน เพราะนอกจากหลักฐานที่ฉันมีจะแน่นหนาแล้ว ฉันยังมีเงินจ้างทนายเก่ง ๆ รับรองว่าทั้งคุณและผู้หญิงคนนั้นไม่มีทางได้ผุดได้เกิดแน่” เขายังกล้าท้าทั้งที่ตัวเองผิดเต็ม ๆ ช่างหน้าไม่อาย
พร้อมพัฒน์หัวเราะออกมาเบา ๆ หากแต่ไร้แววขบขันในดวงตา ความรู้สึกท้อแท้กำลังจู่โจมเข้าสู่หัวใจ เมื่อความสัมพันธ์ที่เขาเคยคาดหวังให้ดี กำลังพังทลายลงตรงหน้า โดยที่เขาไม่อาจยื้อไว้ได้อีก
เขาระบายลมหายใจออกมาเบา ๆ ข่มกลั้นความรู้สึกอยากร้องไห้เอาไว้ ไม่นานความคับข้องหมองใจพลันผุดขึ้นระลอกหนึ่ง สุดท้ายแล้วอะไรจะเกิดก็คงต้องเกิดเพราะนอกจากใจ เขาก็ไม่มีอะไรจะเสีย
“ผมจะรอดูว่าระหว่างเราสองคน ใครมันจะพังกว่ากัน”
สิ้นคำ ชายหนุ่มก็หันหลังเดินออกไป ไหล่ที่เคยตั้งตรงลู่ลงอย่างไม่อาจฝืน ทุกก้าวที่ก้าวเดินหนักอึ้งไปด้วยความเสียใจที่กดทับอยู่
Guest
