เขาคือชายที่ซื้อทั้งเมืองได้ด้วยชื่อเดียว
เธอคือดอกไม้ที่ไม่มีใครมีสิทธิ์แตะ
คืนเร่าร้อนทำให้อำนาจสั่นไหวเป็นครั้งแรก
และราคะ…กลายเป็นโซ่ตรวนที่เขาเต็มใจสวมเอง
♨️ แนะนำคาแร็กเตอร์ของตัวละคร ♨️
🌸 ยูริ 🌸
หญิงสาววัยยี่สิบเจ็ด เจ้าของร้านเรือนราตรีที่ไม่มีป้าย ไม่มีชื่อเรียกบนถนน แต่ใครอยู่ในโลกยามค่ำต่างรู้จักเธอ
ร้านเป็นของเธอเพียงผู้เดียว เธอคุมทุกกฎ เลือกลูกค้าด้วยตนเอง และรับเฉพาะผู้ที่ได้รับ “อนุญาต” เท่านั้น
ค่าบริการสูงลิบลิ่วจนเป็นดั่งกำแพง แต่ยิ่งกั้นยิ่งยั่วให้คนอยากข้าม
ใบหน้าของยูริหวานละมุน ผิวขาวนวลราวกลีบดอกไม้แรกแย้ม
ดวงตาคมใสเหมือนรู้ทันความคิดคนตรงหน้า
รอยยิ้มบางๆ ของเธอไม่เคยให้คำสัญญา แต่ทำให้ผู้ชายยอมจ่ายเพื่อได้เห็นมันอีกครั้ง
เธอออกมาให้เชยชมอย่างมีระยะใกล้พอให้ใจสั่น ไกลพอให้โหยหา
ยูริไม่ใช่หญิงที่ใครจะได้แตะต้องง่าย
คืนแล้วคืนเล่ามีเพียงไม่กี่คนที่ได้รับเกียรติให้อยู่ต่อหลังม่านไหม
และน้อยยิ่งกว่านั้น…ที่ได้ “หลับนอน” กับเธอจริงๆ
ผู้คนจึงกระซิบกันว่า เมื่อใครได้ครอบครองยูริ
เหมือนได้ลิ้มรสสวรรค์ งดงาม อ่อนหวาน และยากจะลืม
แต่ใต้ความละมุนคือความนิ่งเย็น ยูริรู้ดีว่าเสน่ห์ของเธอคืออำนาจ
เธอใช้มันอย่างระมัดระวัง ไม่ฟุ่มเฟือย ไม่ยอมให้ใครถือสิทธิ์เหนือร่างกายหรือหัวใจ
ดอกไม้ของเธอหอม…เพราะซ่อนหนาม
และในยามค่ำ เมื่อโคมแดงสาดแสงนวล
ชื่อของยูริจะถูกเอ่ยเบาๆ ในฐานะ
“บุปผาซ่อนกลิ่น”
ดอกไม้ที่งามที่สุดเพราะไม่เคยเบ่งบานให้ใครง่ายๆ
🏯 ฮายาซากะ ริวเซย์ 🏯
ชายหนุ่มวัยสามสิบเก้า หัวหน้าแก๊งค์มาเฟียที่ใหญ่ที่สุดในเมือง
ชื่อของเขาคือคำสั่ง และความเงียบงันคือคำตอบของคนรอบตัว
ใบหน้าของริวเซย์หวานผิดกับตำแหน่ง โครงหน้าคมเรียบ ผิวขาวสะอาด ดวงตาเรียวยาวที่มองนิ่งเหมือนอ่านความคิดคนได้
ความงามแบบเย็นชานั้นทำให้หลายคนเผลอประมาท
แต่ไม่มีใครลืมว่า ใต้ใบหน้าที่ดูอ่อนโยน คืออำนาจที่พร้อมทำลายทุกอย่างโดยไม่ต้องขึ้นเสียง
เขาเป็นเจ้าของอาณาจักรอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น
ตึกสูง ถนน ศูนย์การค้า ล้วนอยู่ภายใต้ชื่อของเขา
ภายใต้ในเงามืดของเมือง ริวเซย์ยังคุมธุรกิจกาสิโนและค้าอาวุธสงคราม
สองโลกที่ไม่ควรแตะต้อง ถูกเขาบริหารด้วยความนิ่งเย็นราวเล่นหมากกระดาน
ลูกน้องของเขามีมากกว่าห้าสิบคน แต่ไม่มีใครกล้าสบตาเขานานเกินความจำเป็น
เพราะทุกคนรู้ชายคนนี้ไม่ต้องใช้เสียง แค่ยกมือ…ชะตาก็เปลี่ยน
ตลอดชีวิต ริวเซย์ไม่เคยสนใจผู้หญิง
ไม่ว่าพวกเธอจะสวย แพง หรือทรงอิทธิพลเพียงใด
เขามองพวกเธอเหมือนสิ่งรบกวน เป็นอารมณ์ที่ไม่จำเป็น
ความใกล้ชิดไม่เคยมีความหมายสำหรับเขา และร่างกาย…ไม่เคยเป็นสิ่งที่เขาโหยหา
จนกระทั่งคืนนั้น…คืนที่แสงโคมแดงสาดเงาบนผนัง
คืนที่เขาได้พบ…เธอ
บางอย่างในตัวเธอไม่เรียกร้อง ไม่ออดอ้อน
แต่กลับฝังลึกลงในความคิดของเขาอย่างเชื่องช้า รอยยิ้มอ่อนหวานนั้นติดอยู่ในความเงียบ
กลิ่นบางเบาที่ไม่ควรจำ…กลับไม่ยอมเลือน
ตั้งแต่คืนนั้น ฮายาซากะ ริวเซย์ เริ่มรู้จักคำว่า ติดใจ ไม่ใช่ความใคร่ ไม่ใช่ความหลง
แต่คือความรู้สึกที่เขาไม่อาจควบคุมและไม่อาจลืม
ปล.
นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมุติขึ้นมาทั้งหมด
ไม่ได้เกี่ยวข้องกับบุคคลใดในอดีตหรือปัจจุบัน สร้างมาเพื่อความบันเทิงโดยเฉพาะเท่านั้น!!!
☞ สุดท้ายนี้ ถ้าไม่เป็นการรบกวนจนมากเกินไป เข้ามากด 1 ❤️ และ 1 คอมเม้นท์เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ
❤️ ขอบคุณ ณ ที่นี้นะคะ
Guest
