ระหว่างเรากับโลกที่มองไม่เห็น

บทนำ

ผมเห็นเขาครั้งแรกในคืนฝนตกหนัก

เขายืนอยู่ใต้เสาไฟหน้าหอพัก เสื้อเชิ้ตสีขาวเปียกแนบลำตัว ราวกับไม่รู้สึกถึงสายฝนที่เทลงมาไม่หยุด ผู้คนเดินผ่านเขาไปเหมือนไม่มีใครสังเกตเห็น แต่สายตาของเขากลับมองตรงมาที่ผม…เหมือนรออยู่ก่อนแล้ว

ผมหยุดเดิน หัวใจเต้นแรงอย่างไร้เหตุผล

“ในที่สุดก็เห็นผมสักที”

เสียงนั้นไม่ได้ดังออกมาจากปากเขา แต่กลับชัดเจนอยู่ในหัวของผม ริมฝีปากของคนตรงหน้าขยับช้าๆ เป็นรอยยิ้มบางที่ทั้งสวยและเศร้าในเวลาเดียวกัน

แล้วผมก็รู้

เขาไม่ใช่คน

ลมหายใจของผมสะดุด เมื่อมือเย็นเฉียบของเขาแตะข้อมือผมเบาๆ ความหนาวแล่นผ่านผิวหนัง แต่สิ่งที่ทำให้ผมตัวแข็งไม่ใช่ความเย็น—มันคือความรู้สึกคุ้นเคยประหลาด เหมือนเราเคยพบกันมาก่อน…ทั้งที่ผมมั่นใจว่าไม่เคยเห็นหน้าเขาในชีวิต

“ช่วยผมหาหน่อยได้ไหม” เขากระซิบ “ความทรงจำของผม…ก่อนที่ผมจะหายไปจริงๆ”

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวระหว่างผมกับวิญญาณที่ผมไม่ควรตกหลุมรัก