ในห้องเรียนที่เคยเงียบสงบสำหรับริน กลับกลายเป็นพื้นที่ที่เธออยากหายตัวไปที่สุด สายตาของวินที่มองมานั้นไม่ใช่แค่ความว่างเปล่าอีกต่อไป แต่มันเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม
"ริน... เย็นนี้กลับพร้อมกันไหม?" นัทถามด้วยความหวังดี
ยังไม่ทันที่รินจะอ้าปากตอบ เสียงเยือกเย็นจากหลังห้องก็ดังขึ้น "จะไปชวนเขาทำไมวะนัท? บ้านเขาก็มีรถที่พ่อฉันประเคนให้ใช้หนิ... อ้อ หรือว่าอยากจะอ่อยเพื่อนฉันอีกล่ะ เหมือนที่แม่เธอทำกับพ่อฉันไง"
รินกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ "วิน... เราบอกแล้วไงว่ามันไม่ใช่อย่างนั้น"
วินลุกขึ้นเดินเข้ามาช้าๆ โน้มตัวลงมากระซิบข้างหูเธอให้ได้ยินกันแค่สองคน "จำไว้ริน ในบ้านเธออาจจะเป็นลูกสาวคนใหม่ แต่ในสายตาฉัน... เธอคือความผิดพลาดที่ฉันจะกำจัดทิ้งให้เร็วที่สุด"
