คันศรเพลิงแค้น แม่ทัพหญิงอหังการ

จากบุตรีตระกูลแม่ทัพอันสูงศักดิ์ต้องระหกระเหิน สิ้นไร้ญาติสนิทมิตรสหายอย่างที่ไม่มีวันทวงคืนกลับมาได้ นางซ่อนตัวอยู่ในหุบเขาเร้นลับกับท่านตาท่านยายผู้มีพระคุณมานานหลายปี ก่อนจะออกจากหุบเขาเพื่อมุ่งหน้าสู่แดนเหนือ... สมรภูมิที่จะทำให้นางมีอำนาจมาอยู่ในกำมือตน

หนี้เลือดที่คนพวกนั้นก่อเอาไว้ นางจะใช้ศรของตนทวงคืนมาให้สิ้น...

"ศรของข้า ไม่เคยปล่อยไปโดยไร้คนตาย!!" 

"อ๊า... ฮวาเอ๋อร์ของพี่ เจ้าจะไม่เสียใจใช่หรือไม่"

"เจ้าค่ะ... ข้ายินดีหากเป็นพี่เย่า"

"จะมาเสียใจภายหลังก็ไม่ได้แล้วนะฮวาเอ๋อร์"

นัยน์ตาคมจับจ้องซืออี้ไม่กะพริบตา ราวกับต้องการใช้สายตานี้มองนางให้ชัดเจน หากในแววตาคู่นี้มีความลังเลแม้เพียงนิด เขาจะเป็นคนหยุดเรื่องนี้ทันที แม้จะทำให้เลือดในกายแตกซ่านก็ตาม

"ข้าจะไม่มีวันเสียใจ มีแต่พี่เย่าต่างหากที่อาจจะเสียใจ"

"ฮึ ๆ เดี๋ยวก็รู้ว่าใครจะเสียใจกว่ากัน"

"พี่เย่าอย่ามองข้าอย่างนี้สิเจ้าคะ"

"ฮวาเอ๋อร์ของพี่งดงามมากถึงเพียงนี้ พี่ขอมองให้นานอีกนิดได้หรือไม่"

ซืออี้อยากจะกัดลิ้นตายเสียประเดี๋ยวนี้เลย ท่าทางออดอ้อนของเซี่ยกวางเย่าทำนางใจสั่นเป็นอย่างมาก ทว่าเขาอยากจะมองนานแค่ไหนกัน เพราะตรงส่วนนั้น...?

"พี่เย่าแน่ใจหรือเจ้าคะว่าอยากจะมองข้านาน ๆ"

"ใช่แล้ว" เขายกมือขึ้นเกลี่ยริมฝีปากอิ่มที่บวมช้ำจากริมฝีปากของตน

"เช่นนั้นแล้ว ตรงส่วนนั้นของพี่เย่าจะอดทนไหวหรือเจ้าคะ"