หมื่นปีลืมเลือน สองเราไม่หวนคืน (นิยายจีนโบราณ)

ท่ามกลางความเงียบงันของยอดเขาคุนหลุน หิมะทิพย์โปรยปรายลงมาปกคลุมทุกสรรพสิ่งจนเป็นสีเงินยวง หากแต่ความงามนั้นกลับแฝงไปด้วยไอสังหารที่เย็นเฉียบยิ่งกว่าอากาศ

'ไป๋หรูอิ๋น' ยืนเด่นอยู่กลางแท่นประหารเซียน ฉลองพระองค์สีขาวบริสุทธิ์บัดนี้ชุ่มโชกไปด้วยโลหิตสีแดงฉานที่ไหลรินออกจากบาดแผล ดวงหน้าของนางซีดเผือด ไร้ซึ่งร่องรอยของนางเซียนผู้สดใสในอดีต มีเพียงดวงตาคู่สวยที่ยังคงจ้องมองบุรุษเบื้องหน้าอย่างไม่วางตา

บุรุษผู้นั้น... 'อวี้เหวินตี้' มหาเทพแม่ทัพสวรรค์ผู้เกรียงไกร

เขายืนตระหง่านในชุดเกราะสีทองอร่าม มือหนากระชับกระบี่อาญาสวรรค์ที่เปล่งรัศมีข่มขวัญผู้คน ใบหน้าของเขาหล่อเหลาราวกับรูปสลัก ทว่าดวงตากลับว่างเปล่าเย็นชา ราวกับสตรีที่ยืนรอความตายอยู่ตรงหน้าคือคนแปลกหน้าที่เขาไม่เคยรู้จัก

"ไป๋หรูอิ๋น เจ้าลอบขโมยโอสถมังกร ฝ่าฝืนลิขิตสวรรค์เพื่อช่วยชีวิตกบฏ โทษของเจ้าคือการดับสูญชั่วนิรันดร์"

สุรเสียงของเขาดังกังวานไปทั่วชั้นฟ้า หนักแน่นและไร้ความลังเล ไป๋หรูอิ๋นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวใจของนางแตกสลายดังยิ่งกว่าเสียงลมพายุ

กบฏอย่างนั้นหรือ?... "กบฏที่ท่านกล่าวถึง... ก็คือท่านมิใช่หรือ?" นางกระซิบถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "เพื่อต่อลมหายใจให้ท่าน ข้ายอมสละกระทั่งดวงจิตเซียน... แต่สิ่งที่ข้าได้รับกลับคืนมา คือความว่างเปล่าในแววตาของท่านเช่นนี้หรือ?"

อวี้เหวินตี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย ความรู้สึกเจ็บแปลบสายหนึ่งแล่นผ่านขั้วหัวใจอย่างรวดเร็วคล้ายสายฟ้าฟาด แต่มันก็เลือนหายไปเพียงชั่วพริบตา เขายังคงชี้ปลายกระบี่ไปที่กลางอกของนาง

"ข้าไม่รู้จักเจ้า และไม่เคยต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า" เขากล่าวเสียงเย็น "กฎสวรรค์ต้องเป็นกฎสวรรค์"

ไป๋หรูอิ๋นหลับตาลง น้ำตาหยดหนึ่งหยดลงกระทบพื้นน้ำแข็ง นางรู้ดีว่าความทรงจำของเขาถูกลบเลือนไปสิ้นเพื่อแลกกับการมีชีวิตอยู่ แต่นางไม่เคยคิดเลยว่า... การลืมเลือนของเขาจะกลายเป็นคมดาบที่ปลิดชีพนางในวันนี้

"ดี..." นางลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาที่เคยเปี่ยมด้วยรักบัดนี้เหลือเพียงความเด็ดเดี่ยว "หากการมีอยู่ของข้าคือความผิด... เช่นนั้นในชาติหน้า และชาติต่อๆ ไป ข้าขอสาบาน... ข้าจะไม่รักท่านอีก ไม่ว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้น เราสองจะไม่มีวันหวนคืนมาพบบรรจบกัน!"

ฉัวะ!

กระบี่อาญาวาดผ่านอากาศ ร่างของนางถูกแรงปะทะจนทรุดลง ละอองแสงสีเงินเริ่มหลุดลอยออกจากร่าง สลายกลายเป็นผุยผงท่ามกลางพายุหิมะ

ในวินาทีสุดท้ายที่สติจะดับสิ้น นางเห็นเงาร่างของเขาวิ่งเข้ามาหา แววตาที่เคยเฉยชากลับสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนกที่สายเกินไป...