"อิงเค้าดีกับฟ้ามากนะ... รู้ตัวบ้างหรือเปล่าเราน่ะ"
"ฟ้ารู้อยู่แล้ว ก็เราเป็นเพื่อนรักกันมาสิบปีแล้วนะพี่ฟอนท์ นานเนอะ" ฟ้าพูดพลางหันมายิ้มร่าให้อิง "นานจนรู้ไส้รู้พุงหมดแล้ว"
(ไอ้น้องบ้า...) ฟอนท์พึมพำกับตัวเองเบา ๆ พลางค้อนใส่น้องสาวที่ซื่อจนบื้อไม่รู้เลยว่าคนข้างกายคิดไปถึงไหนแล้ว เธอหันไปบอกอิงด้วยความเห็นใจ
"อิงกลับไปพักเหอะ ขอบใจมากนะที่ดูแลยัยตัวแสบ"
"บ๊ายบายเพื่อนหมอ! พรุ่งนี้เช้าจะไปเรียกหน้าบ้านเหมือนเดิมนะ"
ฟ้าโบกมือหย็อย ๆ พลางส่งยิ้มกว้างให้ก่อนจะเดินตามพี่สาวเข้าบ้านไป
"อืม..."
อิงตอบรับสั้น ๆ ก่อนจะยืนมองแผ่นหลังของฟ้าจนเธอก้าวหายเข้าไปในตัวบ้าน เขายืนถอนหายใจยาว ๆ อยู่ที่รั้วบ้านตัวเองคนเดียวอีกครั้ง คำว่า 'เพื่อนรักสิบปี' มันเป็นทั้งความภาคภูมิใจ และเป็นคำสาปที่พันธนาการเขาไว้ไม่ให้ก้าวไปไหนได้ไกลกว่านี้จริง ๆ
(┬┬﹏┬┬)
“ข้างบ้าน… คั่นกลาง… หรือคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นมาตลอด?”
สิบกว่าปีที่อิงเลือกเป็นเพื่อน
เลือกเงียบ
และเลือกยืนอยู่ข้าง ๆ ฟ้า
แม้หัวใจจะไม่เคยเป็นแค่เพื่อนเลยสักวัน
ฟ้าเติบโตมากับป่าน
รักแรกที่สดใสและดูสมบูรณ์แบบ
ในขณะที่อิงทำได้เพียงเป็นที่พักใจ
และรอ… โดยไม่เรียกร้อง
จนวันที่ความซื่อสัตย์ถูกทำลาย
และฟ้าพังลงอย่างไม่ทันตั้งตัว
อิงจึงต้องตัดสินใจว่า
จะยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อไป
หรือจะกล้าพอที่จะข้ามเส้นคำว่าเพื่อน
เพื่อรักษาหัวใจของเธอไว้ด้วยตัวเอง
..
เพราะคนที่รักเราจริง
อาจไม่ใช่คนที่หัวใจเต้นแรงที่สุด
แต่คือคนที่ไม่เคยไปไหนเลย
Guest
