เนื้อหาบางส่วน
ชาร์ลิชโดนเชิญมายังบ้านตระกูลภักดีมนต์รักษ์ คนร่างสูงไม่ได้หวาดกลัวแม้ดูท่าทางของบิดาเพ็ญมันตาแล้วจะค่อนไปทางพยายามข่มขู่ก็ตาม
“สวัสดีค่ะ”
“เธอใช่ไหมที่บอกว่าเป็นแฟนของลูกสาวฉัน”
“ฉันชื่อชาร์ลิชค่ะ เรียกลิชก็ได้”
“ฝรั่งไร้ชาติตระกูล”
“ขอโทษนะคะ ถ้าฉันต้องมีชาติตระกูลแบบคุณฉันเป็นฝรั่งขี้นกดีกว่าอีก….ฉันอยากไว้หน้าคุณเพราะเห็นว่าคุณเป็นพ่อของคุณเพ็ญ ไม่งั้นนะฉันด่าหมาไปนานแล้ว”
“ยัยฝรั่งขี้นก!!”
“ทำไมคะคนแก่ในกะลา”
“ฉันขอเตือนเธอเอาไว้เลยนะว่าอย่ามายุ่งกับลูกสาวของฉัน อย่าคิดว่าจะเกาะลูกสาวฉันกินได้เพราะฉันจะไม่ยอมแน่นอน ฉันจะทำทุกวิถีทางให้เธอออกไปจากยัยเพ็ญ”
คนแก่พูดแบบไม่เว้นจังหวะให้ตัวเองหายใจเมื่อพูดจบก็แทบจะเป็นลมล้มพับ
“คนอย่างฉันไม่เกาะใครกินหรอกค่ะ ฉันมีกินมากกว่าที่คุณคิดอีก….ถ้าไม่มีอะไรแล้วขอตัวนะคะ คุณพ่อ!”
ชาร์ลิชเน้นเสียงเรียกก่อนเดินจากไป คิดเหรอว่าคนอย่างชาร์ลิชจะยอมให้คนอื่นข่มเหงฝ่ายเดียว ไม่มีทางซะหรอก
“ยาดมไหมครับคุณใหญ่”
ผู้ช่วยเอ่ยถามเจ้านายที่นั่งหอบหายใจบนโซฟาใหญ่แม้ภายในใจจะชอบถ้อยคำของชาร์ลิชมากแค่ไหนก็ต้องเก็บมันเอาไว้ในใจ
“ไปเอามา”
ผู้ช่วยแอบขำเล็กน้อยก่อนจะรีบเก็บอาการเมื่อเจ้านายหันมามอง
“หายใจเข้าลึก ๆ ครับ จะได้สดชื่น”
“นี่แกขำฉันใช่ไหม”
“เปล่านะครับ ผมโกรธแทนคุณใหญ่ต่างหากครับ เด็กอะไรพูดถูกใจ….พูดแบบนั้นใส่ผู้ใหญ่”
“ฉันไม่มีวันให้ยัยเด็กนั่นอยู่กับยัยเพ็ญแน่….แกให้คนไปสะกดรอยตามมัน มันบอกว่าตัวเองมีกินกว่าที่คิด ฉันอยากรู้เหมือนกันว่ามีอะไรกิน”
“ได้ครับ จัดการให้เดี๋ยวนี้เลย”
Guest
