อยู่สถาพร

ตึกสองคูหาสีเปลือกไข่ซีดจางตามกาลเวลา เด่นตระหง่านอยู่ตรงข้ามโรงเรียนอยู่สมบูรณ์วิทยา ที่นั่นคือร้านขายเครื่องเขียน อุปกรณ์การเรียน ป้ายไม้หน้าร้านเขียนด้วยตัวหนังสือสีขาวเรียบง่ายว่า ‘อยู่สถาพร’ เหนือประตูเหล็ก ที่ถูกเปิดออกตรงเวลาทุกเช้า ยามหกโมงเช้า ชายเจ้าของร้านจะหยิบไม้ขนไก่ที่วางบนตู้กระจกสูงระดับเอว มาปัดฝุ่นบนชั้นไม้ที่เรียงรายไปด้วยดินสอ ปากกาหลากสี สมุด รวมถึงหนังสือเรียนบางวิชาอย่างเคยชิน ไม้ขนไก่เคลื่อนไปช้าๆ ทั่วร้าน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นไม้กวาดที่วาดบนพื้น ทุกอย่างกลายเป็นกิจวัตประจำวันไปเสียแล้ว 

ราวๆ เกือบเจ็ดโมงเช้า นักเรียนในชุดยูนิฟอร์มก็เริ่มทยอยกันเข้ามา เลือกซื้อดินสอ ปากกา ยางลบ หรือสมุดเล่มใหม่ก่อนเข้าโรงเรียน กลิ่นกระดาษอ่อนๆ คลอเคล้ากับเสียงเจี๊ยวจ๊าวของลูกค้าตัวน้อย ทำให้รอยยิ้มแต้มอยู่บนใบหน้าเจ้าของร้านและลูกจ้างไม่รู้จาง บ้างหยอกล้อกันอย่างเป็นกันเอง บ้างถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกับผู้ปกครองที่แวะมาส่งลูกหลาน ช่วงเวลาก่อนออดโรงเรียนดังขึ้นนั้น ภายในร้านยิ่งคึกคักเป็นพิเศษ 

ร้านอยู่สถาพรเป็นร้านเก่าแก่ที่อยู่คู่คนอำเภออยู่สมบูรณ์มาเกือบห้าสิบปี เจ้าของร้านปัจจุบันเป็นรุ่นที่สอง มีชื่อเดียวกับร้าน เพราะผู้เป็นบิดาซึ่งก่อตั้งร้านขึ้นมาในวันวาน ตั้งชื่อตามลูกชายคนเดียว ราวกับฝากทั้งความหวัง ความทรงจำและชีวิตไว้กับสถานที่แห่งนี้ 

แลอำเภออยู่สมบูรณ์นี้เป็นอำเภอเล็กๆ ที่ห่างจากอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ไม่ไกลนัก มีคลองสมบูรณ์ไหลผ่าน ร้านรวงมีมากมายเหมือนในอำเภออื่นๆ และมีหลายร้านที่ติดปากติดหูคนมาช้านาน อย่างเช่นร้านอยู่สถาพร ร้านขายขนมไทยที่อยู่อีกฟากฝั่งคลอง ที่ผู้คนมักเรียกกันติดปากว่าร้านคุณยายต้นคูน เพราะมีต้นคูนสองต้นอยู่ตรงทางเข้าร้าน ร้านอาหารเปิดใหม่ได้ไม่ถึงสิบปี อยู่ติดถนนเลียบคลองอย่างอยู่พุง หากมองหาที่พักก็ยังมีเกสต์เฮาน์เล็กๆ อย่างอยู่เจริญ  

วิถีชีวิตของผู้คนในอำเภอแห่งนี้ยังคงเรียบง่าย รอบด้านโอบล้อมไปด้วยธรรมชาติ เป็นบรรยากาศที่สงบ อบอุ่น มีเสน่ห์ และรอวันถูกนักท่องเที่ยวค้นพบ 

ช่วงเลิกเรียนเป็นอีกเวลาหนึ่งที่ภายในร้านกลับมาคึกคักอีกครา นอกจากอุปกรณ์การเรียนแล้ว ภายในร้านยังมีหนังสือเรียนทุกระดับชั้น รวมถึงอุปกรณ์สำหรับงานฝีมือต่างๆ ไม่ว่านักเรียนหรือผู้คนในอำเภออยู่สมบูรณ์ต่างรู้กันดี หากต้องการเลือกซื้ออุปกรณ์การเรียน หรือของใช้สำหรับงานประดิษฐ์แล้ว ที่นี่คือสถานที่แรกที่ต้องนึกถึงเสมอ 

“รับอะไรดีค้า” เสียงแม่ค้าตัวน้อยซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้สูง ที่ผู้เป็นตาซื้อมาให้สำหรับหลานสาว ทักทายพี่ๆ ที่เดินกรูกันเข้ามาในร้าน 

“มีเข็มร้อยมาลัยไหม น้องนานา” 

“มีค่า รอเดี๋ยวนะค้า”  

แม่ค้าตัวน้อยที่อยู่เพียงปอสองฉีกยิ้มการค้าให้พี่ปอหก ก่อนหันไปทางผู้เป็นตา 

“คุณตาขา ขอเข็มร้อยมาลัยให้พี่ข้าวปั้น ที่อยู่ปอหกหน่อยค่า” 

“ได้ๆ คุณครูให้ร้อยมาลัยเหรอ” สถาพรเอ่ยถามเด็กๆ ปอหก 

“ใช่ครับ” 

“ของข้าวปุ้นขอสะดึง เข็มเย็บผ้า แล้วก็ด้ายค่า” 

“เอาไปเนาผ้าเหรอข้าวปุ้น” 

“ใช่ค่า คุณครูเพิ่งสั่งงาน”  

เด็กหญิงตอบด้วยใบหน้าแช่มชื่น ในขณะที่เพื่อนๆ ที่เหลือยกเว้นน้ำตาล ต่างทำหน้าเมื่อยๆ เพราะไม่ชอบวิชา กพอ. (การงานพื้นฐานอาชีพ) กันสักเท่าไหร่ วิชา กพอ. จะเน้นการพัฒนาทักษะชีวิต สอนเรื่องการทำงานบ้าน งานฝีมือ เย็บปัก ถักร้อย อย่างพรุ่งนี้คุณครูสั่งให้เตรียมเข็มเย็บผ้า กับดอกพุดหรือดอกมะลิไปด้วย ส่วนที่ข้าวปุ้นซื้อสะดึง เข็มกับด้ายเป็นงานของสัปดาห์หน้า ส่วนเข็มร้อยมาลัย ครูสั่งไว้ตั้งแต่สองอาทิตย์ที่แล้ว แต่พวกเขาเพิ่งมาซื้อ 

เวลคัมสู่อำภออยู่สมบูรณ์อีกครั้งค่า 

คราวนี้เป็นเรื่องราวของสาวนานา ที่ได้กลับบ้านเกิด 

เจี๊ยบอัพทุกวัน พฤหัส ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ หลัง 17.00 น.  

เนื้อหาช่วงต้น เป็นดราฟแรกก่อนส่งตรวจคำผิด ไว้มาอัพไฟล์ใหม่อีกทีนะคะ 

ebook เจอกันในเร็ววันนี้ค่า