หลับตาฝันถึงจันทร์ กลับเห็นตะวัน

 ปานตะวัน เด็กชายใจเป็นหญิง

หลงรัก

ราม เพื่อนสนิท

แต่เเล้ววันหนึ่ง

โลกก็พาเขาหายไปไกลแสนไกล

หลงเหลือเพียงความทรงจำ

……….

จนกระทั่งเวลาเลยผ่านนานเก้าปี

โลกพารามคืนมา

ในวันที่ตะวัน

ไม่หลงเหลือคราบผู้ชายอีกต่อไป...

พราวเพียงจันทร์ นี่ชื่อฉันเองค่ะ

Warning

- เหตุการณ์ บุคคลและชื่อสถานที่ทั้งหมดเป็นเพียงจินตนาการ ผู้เขียนไม่มีเจตนาพาดพิงถึงบุคคลหรือสถานที่ใด ๆ

- มีฉาก/บทสนทนาที่สื่อถึงการเหยียด, คำหยาบ, ตัวละครบางตัวมีพฤติกรรมไม่เหมาะสมและมีประเด็นอ่อนไหวบางประการ

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

———

ขอบคุณสำหรับพื้นที่แห่งนี้ที่มอบโอกาส

สิ่งที่ขาดไม่ได้เลยต่างหาก คือนักอ่านอย่างคุณ :)

ฝากติดตามและให้กำลังใจนักเขียนมือใหม่คนนี้ด้วยนะคะ

><