เจ้านายที่ห้ามใจ

ภายในห้องทำงานที่มืดสลัว มีเพียงแสงไฟจากตึกระฟ้าภายนอกที่ลอดผ่านม่านมู่ลี่เข้ามาเป็นเส้นขนาน ณิชา ยืนตัวสั่นน้อยๆ อยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เธอเพิ่งส่งแฟ้มรายงานสุดท้ายของวัน แต่ อลัน กลับยังไม่ยอมปล่อยเธอไป

เขานั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวสูง ปลดกระดุมคอเสื้อเชิ้ตออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจหนักหน่วง สายตาคมกริบของเขาไม่ได้มองที่ตัวเลขในเอกสาร แต่มันกำลังจดจ้องที่ริมฝีปากอิ่มของเลขาคนเก่งที่เม้มเข้าหากันอย่างประหม่า

"คุณรู้ไหมณิชา... กฎเรื่องห้ามความสัมพันธ์ในออฟฟิศ ผมเป็นคนตรามันขึ้นมาเอง" อลันเอ่ยเสียงต่ำพลางลุกขึ้นช้าๆ แล้วเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดตรงหน้าเธอ

"ทราบ... ทราบค่ะคุณอลัน"

"แต่ตอนนี้..." เขาโน้มตัวลงมาจนปลายจมูกแทบชิดกัน กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขาทำให้เธอแทบเคลิ้ม "ผมกลับอยากเห็นคุณ 'ละเมิดกฎ' นั้นใจจะขาด"

มือหนาเชยคางมนขึ้น สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านที่ลูบไล้ริมฝีปากล่างของเธอทำเอาณิชาขาอ่อนแรง เธอเผลอเบียดกายเข้าหาความอบอุ่นจากร่างสูงอย่างไม่รู้ตัว

"ถ้าฉันทำผิดกฎ... คุณจะทำโทษฉันยังไงคะ?" เธอถามด้วยเสียงกระซิบที่เปี่ยมไปด้วยการท้าทาย

อลันยกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ดูอันตรายและเต็มไปด้วยความกระหาย เขาโน้มลงไปกระซิบที่ข้างใบหูของเธอจนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินลำคอขาวระหง

"ผมจะ 'ทำโทษ' คุณทั้งคืน... จนกว่าคุณจะจำไม่ได้แม้แต่ชื่อตัวเอง"

สิ้นคำพูดนั้น เขาก็กระชากเอวบางเข้ามาประชิดตัว พร้อมกับกดริมฝีปากลงปิดกั้นเสียงประท้วงที่กลายเป็นเสียงครางในลำคอทันที