วิศวะพ่ายรักยัยตัวแสบ

บทนำ

"ไอ้ยิหวา! เสร็จยังวะ สายแล้วเนี่ย กูทิ้งนะเว้ย!"

เสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายดังมาจากหน้าบ้าน ทำให้ฉันที่กำลังกรีดอายไลเนอร์เส้นสุดท้ายต้องมือกระตุกจนเกือบเลอะ ฉันถอนหายใจแรงๆ คว้ากระเป๋าสะพายแล้ววิ่งลงบันไดตึกตัก

"โอ๊ยยย เฮียจะแหกปากทำไมเนี่ย แป๊บเดียวเอง!" ฉันตะโกนกลับพลางใส่รองเท้าผ้าใบเหยียบส้นอย่างลวกๆ

"แป๊บพ่อง! กูรอมาสิบห้านาทีแล้ว วันนี้กูมีแล็บเช้า ถ้าอาจารย์เช็กชื่อไม่ทันมึงตาย" พี่ยอร์ช พี่ชายตัวดีในชุดช็อปวิศวะสีกรมท่าที่ดูยับยู่ยี่ (สมกับเป็นมัน) ยืนเท้าเอวทำหน้ายักษ์อยู่ที่โรงจอดรถ

ฉันเบ้ปากใส่พี่ชายตัวเอง ก่อนจะกวาดสายตาไปมองบ้านข้างๆ ที่รั้วติดกัน... และนั่นไง เป้าหมายของฉัน

ประตูรั้วบ้านข้างๆ เลื่อนเปิดออก รถบิ๊กไบค์สีดำด้านคันใหญ่ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกมา คนขับสวมแจ็คเก็ตหนังสีดำทับเสื้อช็อปวิศวะ หมวกกันน็อกเต็มใบปิดบังใบหน้า แต่แค่มองท่านั่งกับช่วงขายาวๆ นั่น ฉันก็จำได้แม่น

พี่ทัพ...

หัวใจฉันเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง รีบปรับสีหน้าจากที่กำลังแยกเขี้ยวใส่พี่ชายมาเป็นยิ้มหวานหยด

"พี่ทัพพพ~ ไปเรียนเหรอคะ" ฉันตะโกนทักเสียงใส

รถบิ๊กไบค์คันนั้นชะลอเล็กน้อย เขาเปิดกระจกหมวกกันน็อกขึ้น เผยให้เห็นดวงตาสีเข้มที่นิ่งสนิทและไร้อารมณ์ เขาแค่พยักหน้าให้ทีหนึ่งเบาๆ แทบมองไม่ทัน แล้วก็บิดคันเร่ง บรื้น! ขับออกไปเลย

"..." ฉันยืนค้าง

"ฮ่าๆๆๆ แห้วแดกแต่เช้าเลยมึง สมน้ำหน้า"พี่ยอร์ชหัวเราะเยาะ "กูบอกแล้วไอ้ทัพมันไม่สนเด็กกะโปโลแบบมึงหรอก เลิกหวังเหอะ"

ฉันหันขวับไปมองค้อนพี่ชาย "หุบปากไปเลยเฮีย สักวันเหอะ ยิหวาจะเอาเกียร์เพื่อนเฮียมาห้อยคอให้ดู!"

"ฝันกลางวัน" ยอร์ชผลักหัวฉันจนเซ "ขึ้นรถ เร็วๆ!"

สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติพุทธศักราช 2557

ห้ามดัดแปลงข้อความ คัดลอกหรือนำไปใช้บางส่วน ห้ามนำไปเผยแพร่ทุกกรณีโดยที่ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงาน

หากฝ่าฝืนมีโทษสูงสุดตามกฎหมายพระราชบัญญัติ2537