เมื่อเธอเหงาใจ

เสียงออดดังขึ้นในบ่ายวันเดินทาง 

ติ๊งต่อง ๆ 

ครึ่งชั่วโมงก่อนอิงดาวโทรมาบอกว่าจะล่วงหน้าไปก่อนเพราะมีธุระที่ต้องไปทำ ส่วนเธอนั้นถูกสั่งให้รออยู่บ้านเฉย ๆ เดี๋ยวจะมีราชรถมารับถึงที่ 

และราชรถที่อิงดาวว่านั่นก็ได้มาถึงหน้าบ้านของเธอแล้ว 

เบนซ์สีดำจอดนิ่งสนิทอยู่หน้าบ้าน เจ้าของรถเปิดประตูลงมา วันนี้เขาดูต่างจากทุกครั้งที่เคยเจอกัน ชายหนุ่มอยู่ในชุดลำลองพร้อมเดินเล่นชายทะเล 

สวมแว่นตากันแดด เสื้อฮาวายแหวกลงจนเกือบถึงสะดือเผยให้เห็นกล้ามเนื้อและหน้าอกที่ขาวผ่อง 

จันทร์จิราหัวใจเต้นแรง สาบานว่าไม่ได้จินตนาการถึงอย่างอื่นเลยจริง ๆ 

เพราะมันแต่วุ่นวายกับความคิดตัวเอง เลยไม่ได้ทันได้สังเกตว่าเจ้าของรถเดินเข้ามาใกล้จนเห็นแก้มสุกปลั่งของหญิงสาวได้ชัดเจน และทึกทักไปเองว่าเพราะอากาศคงร้อนจนทำให้เธอหน้าแดง 

“สวัสดีครับ” 

เขาพูดเสียงเรียบ มุมปากแต้มยิ้มละมุน เหมือนทุกอย่างเป็นเรื่องปกติ แต่สำหรับจันทร์จิรามันไม่ปกติเลยสักนิด 

เพราะกาแฟทุกแก้ว โน้ตทุกใบ 

กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว 

“ผมช่วยดีกว่า” 

“ขอบคุณค่ะ” 

“ขอบคุณที่มารับนะคะ” 

ทันทีที่คาดเข็มขัดเสร็จ จันทร์จิราหันไปมองเขา 

พิเชษฐ์ตอบง่าย ๆ ก่อนเสริมด้วยน้ำเสียงที่ไม่พยายามปิดบัง 

“ผมอยากมารับคุณอยู่แล้ว”