เวธิกาคือนักเขียนแนวโรมานซ์ แต่โดนใบสั่งจากบก.ให้ทำโปรเจกต์แนวอิโรติกร่วมกับนักเขียนท่านอื่น ทำให้เธอโอดครวญกลัวว่าจะแต่งไม่ได้
แต่เธอเบื่อกับพล็อตที่มันซ้ำซากจำเจ แต่บ่นไปก็เท่านั้นก็ต้องแต่งอยู่ดี
ตัวอย่าง...
“อะไรนะคะพี่ภา ให้เวย์ไปเขียนแนวอิโรติก พล็อตน้ำเน่าแบบนั้นเนี่ยนะ” เวธิกาอ้าปากค้าง สีหน้าชัดเจนว่าไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เธอเขียนโรมานซ์ก็จริงแต่โรมานซ์ของเธอมันต้องมีเหตุมีผล มีที่มาที่ไปไม่ใช่นิยายรักผู้ใหญ่ที่เอาฉากอย่างว่าเป็นตัวนำเรื่อง
“ปากนะยายเวย์” ปรียาภาทำเสียงดุ แต่สีหน้าไม่ได้จริงจังนัก “อย่าดูถูกพล็อตน้ำเน่า พล็อตแบบนี้แหละที่เลี้ยงสำนักพิมพ์เราอยู่ทุกวันนี้”
“แต่เวย์ไม่ถนัดจริง ๆ ค่ะ เนื้อเรื่องแนวนี้มันไม่ใช่ทาง”
“ก็เพราะไม่ใช่ทางไง ถึงต้องลอง” พี่ภาพูดสวนทันที “นี่มันเป็นโปรเจกต์ เวย์ต้องออกจากกรอบเดิมของตัวเองบ้าง เวย์มีฐานแฟนโรมานซ์อยู่แล้วแค่ขยับมาเขียนแนวอิโรติก เพิ่มความแซ่บเพิ่มฉากดึงอารมณ์ มันไม่ยากขนาดนั้น”
“มันไม่ใช่แค่เพิ่มฉากนะคะพี่ภา…”
“เอาน่า ฟังโปรเจกต์ให้จบก่อน ค่อยบ่น”
เวธิกาถอนหายใจเบา ๆ ก่อนพยักหน้าอย่างจำใจ “ก็ได้ค่ะ ว่ามา”
“เรื่องนี้ชื่อ เมียสมอ้างของท่านประธาน”
ยังไม่ทันพูดจบ ปรียาภาก็ยกมือขึ้นห้าม เมื่อเห็นเวธิกาทำหน้าเหมือนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
“หยุดก่อน ฟังให้จบ”
“พี่ภา แค่ชื่อเรื่องเวย์ก็อยากเดินกลับบ้านแล้วนะ”
“ไอ้เด็กนี่หนิ ฟังก่อนสิยายเวย์ พล็อตคือ พระเอกเป็นซีอีโอระดับพันล้าน แต่ไม่มีเมียปู่กับย่าเลยยื่นคำขาด ภายในสามเดือนต้องพาสะใภ้เข้าบ้าน เพราะอยากอุ้มเหลนก่อนตาย พระเอกก็เลย...”
“หาผู้หญิงมาแต่งงานหลอก ๆ ทำสัญญา อยู่ครบกำหนดก็จ่ายเงินแยกย้าย หรือไม่ก็จ้างอุ้มบุญ เอาแค่ลูกไม่เอาแม่ใช่มั้ยคะ” เวธิกาพูดแทรกทันที สีหน้าเหนื่อยหน่าย
“แถมให้อีกพล็อตด้วยนางเอกอุ้มลูกหนี พระเอกเพิ่งรู้ตัวว่ารักตามง้อกันยาว ๆ สุดท้ายนางเอกก็ใจอ่อนกลับมารักกันเหมือนเดิม”
ปรียาภาหัวเราะออกมา “โห ยายเวย์ เก่งนะเนี่ยเป๊ะทุกดอก!”
“พี่ภา เวย์ถามจริง ๆ เถอะ ชีวิตจริงมันมีแบบนี้ด้วยเหรอ แล้วทำไมพล็อตแบบนี้ถึงถูกเอามาใช้ซ้ำแล้วซ้ำอีกไม่รู้จักเบื่อ”
ปรียาภานั่งตัวตรงขึ้น น้ำเสียงจริงจังกว่าเดิม “ฟังพี่นะมัน ขายได้ เข้าใจมั้ย ขายดีมากด้วยขายดีกว่านิยายของแกอีก”
เธอหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเปิดตัวเลขให้ดู “ดูยอดหกเดือนล่าสุดแกสิเวย์ ได้ไม่ถึงสามหมื่นจะเอาอะไรกิน”
เวธิกาเม้มปากแน่น “แต่เวย์ว่ามันเพ้อฝันเกินไป ไม่มีความเป็นจริงเลย”
“เวย์...” ปรียาภาจ้องหน้าเธอเขม็ง ก่อนจะพูดช้า ๆ ชัด ๆ “คนอ่านบางคนเขาไม่ได้ต้องการความจริง เขาต้องการหนีความจริงต่างหาก”
Guest
