คำถามธรรมดาที่ซูเจิ้งเหยียนมันใจว่าจะได้ยินคำตอบเช่นใด แต่เขาก็ยังเอ่ยถามไป
“เจ้าจะชอบเขาอีกนานหรือไม่”
“จนกว่าเขาจะปฏิเสธลูกและแต่งกับผู้อื่นเจ้าค่ะ”
“แต่เขาอายุมากกว่าเจ้ามากนัก”
“ท่านพ่อก็จะได้มีเพื่อน ส่วนลูกก็จะได้มีสามีอย่างไรล่ะเจ้าคะ”
ฉงเจาถึงกับหลุดขำที่ได้ยิน เขาแน่ใจว่าเคยได้ยินนายของตนเองเอ่ยเช่นนี้กับนายหญิง ตอนนี้มิคิดว่าจะได้ยินอีกครั้งจากปากคุณหนูใหญ่ นั่นจึงทำให้เขาอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้
“เช่นนั้น...”
ซูเจิ้งเหยียนมีท่าทีครุ่นคิดก่อนจะมองหน้าบุตรสาวของตนด้วยสีหน้าจริงจัง
“ตอนเจ้าโตขึ้นอีกหน่อย พ่อจะไปคุยกับอาเฟิงเรื่องหมั้นหมายกับเจ้า หากเขาไม่ตอบรับเจ้า เจ้าจะได้....”
“แล้วถ้าอาเฟิงตอบรับล่ะเจ้าคะ”
“ก็...คงต้องรับลูกเขยอายุเท่าพ่อตาแล้วล่ะ”
ซูเจิ้งเหยียนพูดติดตลกก่อนที่สองพ่อลูกจะหัวเราะออกมาพร้อม ๆ กัน ‘เขาคือคนเดียวที่คอยช่วยเหลือตระกูลซูยามเมื่อมีปัญหา ข้ายังมิได้ตอบแทนเขาในชาติก่อน ชาตินี้ข้าจะคืนให้ทั้งหนี้รักและความดีทุกอย่างแก่เขา’
Guest
