บทนำ
แสงแดดยามเช้าลอดผ่านม่านโปร่งแสงเข้ามาในห้องนอนขนาดกะทัดรัดแต่จัดวางอย่างลงตัว ห้องนี้เป็นคอนโดให้เช่าราคา 15,000 บาทต่อเดือน แม้พื้นที่จะไม่กว้างขวางนัก แต่การตกแต่งด้วยโทนสีมินิมอลและเฟอร์นิเจอร์ไม้สีอ่อนก็ทำให้รู้สึกอบอุ่น
เสียงนาฬิกาปลุกเตือนหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงขยับตัวตื่นขึ้น มือเรียวควานหาโทรศัพท์มือถือมากดปิดนาฬิกาปลุก เธอบิดขี้เกียจหนึ่งครั้งก่อนจะมองไปรอบห้องที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความเป็นตัวเอง บนชั้นวางหนังสือไม่ได้มีแค่หนังสือเกี่ยวกับงาน แต่กลับเต็มไปด้วย "นิยายวาย" เล่มหนาที่เรียงรายกันเป็นตับ บางเล่มมีที่คั่นหนังสือเสียบค้างไว้ข้างโคมไฟหัวเตียง
07:15 น.
อลิซ สาวออฟฟิศธรรมดาในวัยสามสิบ กำลังก้าวออกจากคอนโดในชุดพนักงานออฟฟิศที่ดูคล่องตัว การเดินไปทำงานใช้เวลาเพียง 20 นาที ซึ่งเป็นข้อดีที่สุดของที่พักแห่งนี้ เธอแวะร้านกาแฟเจ้าประจำใต้ตึกออฟฟิศ เมื่อเธอก้าวเท้าเข้าไปข้างในร้าน กลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วหอมฟุ้งช่วยปลุกความสดชื่นได้ดี
"ลาเต้เย็นหวานน้อยเหมือนเดิมนะครับคุณอลิซ" ไม่ทันที่เธอจะเอ่ยปากเพื่อสั่งพนักงานหนุ่มก็รู้ว่าเธออยากดื่มอะไร
"ใช่จ้ะ" รินตอบรับก่อนก้มหน้าหยิบเงินธนบัตรในกระเป๋าสตางค์ ทว่าพนักงานกลับส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มเจื่อนๆ "เหมือนเดิมครับ... ผู้ชายคนนั้นจ่ายให้แล้วครับ"
รินถอนหายใจเบาๆ ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา มีชายปริศนาสั่งจ่ายค่ากาแฟให้เธอทุกเช้า เธอเคยพยายามถามว่าเขาเป็นใคร หรือขอพบหน้าเพื่อขอบคุณเขา แต่คำตอบที่ได้จากพนักงานมีเพียง “เขาบอกว่าไม่สะดวกให้พบครับ”
"งั้นวันนี้... พี่ฝากจ่ายค่ากาแฟให้เขาด้วยนะ" รินวางธนบัตรลงบนเคาน์เตอร์ "พี่เกรงใจ ที่เขาต้องคอยปฏิเสธเงินพี่ เอาเป็นว่าพี่เลี้ยงเขาคืนแล้วกันนะ"
เธอไม่อยากยุ่งกับคนที่ทำตัวลึกลับแบบนี้ แต่ความขี้เกรงใจและเห็นใจพนักงานทำให้เธอเลือกที่จะ "แลกกันจ่าย" แบบนี้
08:30 น.
บรรยากาศในออฟฟิศเริ่มคึกคัก รินนั่งลงที่โต๊ะทำงานแต่ละโต๊ะจะมีฉากกั้นที่โต๊ะเพื่อให้พนักงานมีความเป็นส่วนตัว โต๊ะของอลิซถูกจัดเป็นระเบียบและมีกระถางต้นแคตัสเล็กๆ หนึ่งกระถาง หญิงสาวเอาไว้มองเวลาที่เธออยากพักสายตาจากหน้าคอมพิวเตอร์ ยังไม่ทันได้เริ่มงาน "สาว" เพื่อนร่วมงานคนสนิทที่รู้ใจกันทุกเรื่อง โดยเฉพาะรสนิยมการอ่านนิยายก็เหมือนกัน สาวเพื่อนสนิทรีบไถลเก้าอี้มาหาพร้อมรอยยิ้ม
"อลิซ! ฉันมีของดีมานำเสนอ" สาววางหนังสือเล่มหนึ่งลงบนโต๊ะของรินอย่างเบามือ ปกนิยายสีพาสเทลสดใสมีรูปผู้ชายสองคนยืนทำอาหารอยู่ด้วยกัน 'สูตรรักฉบับเชฟ' เล่มนี้กำลังดังมากกก แนวฟิลกู๊ด อ่านแล้วใจฟูสุดๆ รับรองว่าเยียวยาจิตใจจากการทำงานแน่นอน"
อลิซหยิบหนังสือขึ้นมาดูด้วยความสนใจ "ขอบใจนะสาว ช่วงนี้กำลังอยากอ่านอะไรเบาๆ อยู่พอดีเลย"
“ฉันอ่านจบแล้วเรื่องนี้ดีมาก” สาวอธิบาย “ฉันให้เธอยืมอ่านได้เลย”
“ได้วันเดียวก็จบแล้ว” อลิซตอบเพื่อน
ทั้งสองคุยกันเรื่องพล็อตนิยายวายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแยกย้ายกันไปปั่นงานตามหน้าที่ของสาวออฟฟิศทำงานกับใช้ชีวิตวนลูปอยู่แบบนี้
ถึงแม้อลิซจะอายุเข้าสามสิบแล้วแต่เธอก็ไม่เคยมีแฟน ตอนเธอเรียนเธอก็สนใจแต่เรื่องเรียนกับอ่านนิยายวาย ใครมาจีบเธอก็ไม่สนใจ ปฏิเสธไปหมดทุกคน จนอายุสามสิบทำงานแล้วก็ยังโสดเหมือนเดิม คนรอบข้างถามเธอเสมอว่าจะอยู่เป็นโสดแบบนี้เหรอ เธอก็ตอบไปตามตรงว่าเธอไม่พร้อมจะใช้ชีวิตกับใคร ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากมีแฟน แค่เธอไม่อยากเปลี่ยนชีวิตส่วนตัวของตัวเองเผื่อคนอื่น
17:00 น.
หลังจากเลิกงานและเดินกลับถึงคอนโด รินทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวโปรดในห้องนั่งเล่น ห้องของเธอตอนนี้สว่างไสวด้วยไฟสีส้มสลัว ที่เธอชอบเปิดทิ้งไว้เพื่อให้ความรู้สึกผ่อนคลาย บนโต๊ะหน้าทีวีมีถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและรีโมทวางอยู่ข้างๆ
เธอกดเปิดซีรี่ย์วายทิ้งไว้เป็นเพื่อนแก้เหงา แต่ความสนใจทั้งหมดกลับพุ่งไปที่นิยายที่สาวให้ยืมมา อลิซเอนหลังพิงหมอนใบใหญ่ พลิกอ่านหน้าแล้วหน้าเล่า กลิ่นกระดาษและเนื้อเรื่องที่แสนละมุนทำให้นายเอกในนิยายกับเชฟหนุ่มค่อยๆ พาเธอหลุดเข้าไปในโลกแห่งจินตนาการ
เธอรู้สึกว่าเปลือกตาเริ่มหนักจนอยากหลับ แต่เธอพยายามฝืนเบิกตาเอาไว้เพราะเหลือเพียงตอนจบเท่านั้น นิยายเรื่องนี้สนุกจริงๆ จนปาไปตีหนึ่ง รินเริ่มไม่ไหวเผลอหลับไปพร้อมกับหนังสือที่วางแหมะอยู่บนหน้าอก
Guest
