แหวนเพชรหลบซ่อนอยู่ที่ลิ้นชักทำให้คุณหญิงดานิกาด่าออกมาแรง ๆ
“ห้องนี้ฉันไม่ได้อยู่คนเดียวนะคะ คุณรัมภาอาจจะไปยืมของคุณมาใส่ก็ได้”
“ลูกสาวฉันจะยืมต้องขอก่อนอยู่แล้ว แต่นี่ไม่ใช่ คงเป็นเธอที่ไปเอามาซ่อนเอาไว้แต่พอจับได้ก็โยนให้ลูกสาวฉันรับผิด”
“ไปกันใหญ่แล้ว”
ชาร์ลีนไม่รู้เลยว่าจะต้องอธิบายยังไงหากรัมภายังไม่กลับมา แต่โชคดีมากที่เธอกลับมาพอดี
“มีเรื่องอะไรกันคะ”
“ชาร์ลีนขโมยแหวนเพชรแม่”
“ใช่ที่ไหนคะ แหวนเพชรแม่หนูไปขอยืมมาเมื่อคืน คุณแม่จำไม่ได้เหรอคะ”
“ตอนไหน? แม่ไม่เห็นจำได้”
เสียงคุณหญิงดานิกาเบาลงเมื่อเข้าใจชาร์ลีนผิด ก่อนจะให้แม่บ้านคนอื่น ๆ แยกย้ายกันไป
บ้านเศรษฐีที่เห็นคนฐานะต่ำกว่าตนเองเป็นผู้ผิด แม้ว่าจะพิสูจน์แล้วว่าไม่ใช่คนผิดก็ไร้ซึ่งคำขอโทษ
ชาร์ลีนไม่ได้พูดเรื่องนี้กับรัมภา ความรู้สึกแย่ตอนนี้มันยังใช้สิ่งมดเยียวยาได้
“ขอโทษแทนคุณแม่ด้วยนะ”
“ทำไมคะ เพราะฉันจนก็เลยต้องโดนสงสัยว่าเป็นขโมยเหรอ”
“ฉันเข้าใจว่าเธอรู้สึกไม่ดีกับเรื่องนี้ ฉันขอโทษแทนคุณแม่จริง ๆ”
“ฉันจะหย่าค่ะ”
แม้จะยังรู้สึกกับรัมภาแต่คงทนอยู่กับความอึดอัดไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ภาพลวงนี้มันควรจะจบลงสักที
“ลีน ช่วยใจเย็นก่อนได้ไหม”
“คุณไม่อึดอัดกับสิ่งที่แม่คุณทำบ้างเหรอคะ”
“อย่ามาว่าแม่ฉัน”
“อะไรที่มันจอมปลอมมันอยู่ได้ไม่นานหรอก”
“ออกไปจากบ้านฉัน ออกไป”
ชาร์ลีนโดนไล่ให้ออกไปทำให้เขาเดินออกไปจากบ้านหลังใหญ่นั้น
Guest
