รักกันในวันฝนซา

รักกันในวันฝนซา

โดยอาอิชา

สายฝนโปรยปรายพัดพาให้เพื่อนเก่ากลับมายืนอยู่ตรงหน้า หลังจากไม่ได้เจอกันนานนับสิบปี

"แต่งงานหรือยัง" เป็นเพื่อนกันถามออกไปไม่แปลก แต่ทำไมรู้สึกเขิน

++++++++++

"ฉัตรอยู่ไหม" เธอเอ่ยถามกลุ่มเด็กชายที่ยืนกันอยู่หลายคน แต่ละคนทำให้เธอกลัวเล็กน้อย แต่เธอเห็นว่าเขามาที่นี่

"ฉัตรมีสาวมาหา" มีเสียงหนึ่งตะโกนแล้วที่เหลือก็พากันโห่แซว

หนึ่งธิดาเริ่มหวั่นใจ ผู้ชายกลุ่มนี้ไม่เหมือนเพื่อนในห้องที่รู้จักกัน

แต่พอเห็นว่าฉัตรดนัยเดินออกมา หนึ่งธิดารู้สึกอุ่นใจ

แต่ทว่า...

"ถ้ายังไม่เลิกยุ่งกับเรา เราจะจูบเธอโชว์ทุกคน"

"ฉัตร ฉัตรคงไม่ทำ"

"อยากโดนจูบเหรอ"

หนึ่งธิดาชะงัก น้ำเสียงที่เปลี่ยนไปของฉัตรดนัย

แล้วเขายังก้าวเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว เกิดความใกล้ชิดที่ไม่ควร

"ฉัตรปล่อยหนึ่งนะ ฉัตรปล่อย" หนึ่งธิดาเริ่มตระหนก สองมือที่จับไหล่ของเธอในยามนี้ไม่ได้เพื่อจะปกป้องเหมือนวันที่อยู่ชายทะเลด้วยกัน

ความอบอุ่นที่มันเคยเกิดขึ้นตอนนั้น ไม่มีอยู่ ตอนนี้มีเพียงการคุกคาม

หนึ่งธิดาน้ำตาซึมเพราะความกลัว

ฉัตรดนัยมองหนึ่งธิดาที่ดวงตาแดงก่ำและตัวสั่น

เขาปล่อยมือที่จับเธอเอาไว้

"ไปซะ!"

นับจากวันนั้นที่หนึ่งธิดาไม่ได้คุยกับฉัตรดนัยอีกเลย

ช่วงเวลาของมิตรภาพจบลงไม่ดีนัก ความทรงจำดี ๆ ที่เคยมีก็จบลงเพียงเท่านั้น

+++++++++++

จากวันแรกที่ลูกชายฝาแฝดคลอดออกมาจนถึงวันนี้

ผู้เป็นแม่พบเจอมาแล้วทุกอารมณ์ร้อยแปดพันเก้า

และต้องมาปวดหัวอีกในวันที่ลูกชายไปโรงเรียนวันแรก และเมื่อกลับมาถึงบ้านในตอนเย็น

มันควรจะเป็นความรู้สึกที่แม่อ้าแขนรอรับลูกชาย มันควรจะเป็นแบบนั้นหากไม่ได้รับข้อความจากคุณครูประจำชั้นว่า

"คุณแม่คะ วันนี้คุณครูทำโทษน้องแฝดนะคะ น้องลูกหินและน้องก้อนอิฐ และมีเพื่อนคนอื่น ๆ ดึงผมเปียของเพื่อนในห้องค่ะ"

แค่เพียงวันแรกเท่านั้นเองลูกน้อยฝาแฝดวัยสี่ขวบก็เริ่มบรรเลงความซนจนครูต้องส่งข้อความมาหา

+++++++++++

ขอฝากนิยายเรื่องใหม่ไว้ในอ้อมกอดของนักอ่านทุกคนด้วยนะคะ