“อย่าคิดว่าเป็นคนโปรดของคุณแม่ แล้วจะทำอะไรก็ได้นะอนงค์นาง เพราะถึงยังไงเธอก็เป็นได้แค่ผู้อาศัยในบ้านหลังนี้เท่านั้นแหละ”
“นางทราบดีค่ะ ว่าอยู่ที่บ้านหลังนี้ในฐานะอะไร” พูดจบก็หันไปจัดข้าวของจำพวกหนังสือที่เธอมักจะเอาไว้อ่านเล่นที่หยิบติดมาด้วย วางเรียงไว้ที่โต๊ะหัวเตียง ทำราวกับภูริชไม่มีตัวตนอยู่ในห้องนี้ ส่วนคนที่ถูกเมินก็ได้แต่หงุดหงิดที่ถูกอีกฝ่ายทำอย่างกับเขาเป็นเพียงอากาศ
“อ้อ แล้วฉันก็จะบอกเธอเอาไว้ด้วย ว่าฉันมีคนรักอยู่แล้ว เธอก็เป็นได้แค่เมียตามกฎหมาย ที่จะไม่มีวันได้ความสนใจจากฉัน”
..........
คำเตือนเนื้อหา
นิยายเรื่องนี้เขียนขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียน บุคคล สถานที่และสถานการณ์เป็นเรื่องที่สมมุติขึ้น ไม่มีอยู่จริง อ่านเพื่อความบันเทิงเท่านั้น
