มกราอยู่ไกลธันวามาก แต่ธันวาอยู่ใกล้มกราแค่นิดเดียว...แค่คืนเดียว
เราใช้เวลาเดินทางจากมกราไปถึงธันวาตั้งสามร้อยหกสิบห้าวัน แต่เดินทางจากธันวาไปมกราแค่ข้ามคืนเอง
เธอเคยอยู่ในจุดที่เขาเพียงก้าวข้ามมาก็เจอ แต่เขาอยู่ในจุดที่เธอวิ่งตามเท่าไหร่ก็ไม่เคยทัน
"ทำไมเดี๋ยวนี้ถึงกลายเป็นเด็กไม่น่ารักเลย" เด็ก? เด็กอีกแล้ว! เราห่างกันแค่ปีเดียว แต่เขายังมองเธอเป็นเด็กอยู่เสมอ มันทำให้สายตาของเขาไม่เคยมองเธอเปลี่ยนไปเลย...
"แล้วพี่ธันว์โตมากเหรอคะ ถึงคิดอยากทำอะไรก็ทำ"
"พี่ทำอะไร" คิ้วเข้มขมวดมุ่น เธอไม่ตอบ ไม่บอกว่าก่อนหน้านี้เห็นอะไรไป แม้จะรู้ตัวว่าตอนนี้ตัวเองไม่น่ารักอย่างที่เขาว่าจริงๆ
"เพราะทำตัวแบบนี้ไง...ถึงไม่มีใครอยากจะคุยด้วยแล้ว"
พี่ธันว์...ไม่อยากคุยกับเธออีกแล้วใช่ไหม
เธอเงยหน้าสบตาเขา มองลึกเข้าไปในแววตา คาดหวังว่าที่เขาพูดจะเป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบ แต่ดูเหมือนสิ่งที่เขาเอ่ยออกมาจะเป็นความรู้สึกจริงๆ
ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน...ที่เราห่างกันมากขนาดนี้
**********
"ปกติให้คนเข้าห้องง่ายๆ แบบนี้ตลอดเลยเหรอ?" เธออึ้งไป ยอมรับว่าตกใจกับคำพูดของเขา
"คือเมื่อกี้..." ตั้งใจจะอธิบายแต่เสียงเรียบเอ่ยขัดขึ้นก่อน
"เอาเถอะ...คิดจะทำอะไร ทำตัวยังไงก็อย่าลืมว่ามันจะเสียไปถึงคนอื่น" คนอื่น...แสดงว่าที่เขาเป็นกังวลอยู่นี่ก็เพราะห่วงคนอื่นสินะ
"แจนขอถามพี่ธันว์ได้ไหม ไม่ว่าครั้งนั้นหรือครั้งนี้ พี่ธันว์เชื่อไหมว่าแจนไม่ได้เป็นแบบนั้น"
"..." เขาเงียบ...แต่นั่นก็ถือว่าเป็นคำตอบแล้ว
ไม่ว่าครั้งไหน ตอนไหน...เธอก็ไม่เคยมีค่ากับเขาสักครั้ง
ทั้งๆ ที่คิดว่าที่ผ่านมาเราใกล้กันเรื่อยๆ แล้วแท้ๆ สุดท้าย...ระยะห่างสำหรับเรามันไม่เคยลดน้อยลงสักนิด
ไม่ว่ายังไง...เธอก็ไม่เคยตามเขาทันสักที
**********
E-book จะมาภายในเดือนนี้ค่าาา
Guest
