#ข้ามเวลามาหานายหัว(ใจ)
ใครจะคาดคิด ว่าการมาถ่ายแบบโฆษณาจะทําให้ ‘ม่านไม้’ ศิลปินหน้าใหม่ ได้พบกับ ‘พรานัล’ คนงานส่งอาหารทะเลจากสะพานปลา ซึ่งเพิ่งออกจากคุกในคดียาเสพติด แต่ชายหนุ่มคนนี้ดันคล้ายกับคนที่เขาฝันเห็นบ่อย ๆ ตั้งแต่อายุครบสิบแปดปี
ไม่รู้ว่าโชคชะตานําพาหรือเคราะห์ซ้ำกรรมซัด ม่านไม้ดันพลัดตกบันไดศาลเจ้าพร้อมใบเซียมซีในมือ หลังภาพตัด เขาย้อนเวลากลับไปเมื่อสิบห้าปีที่แล้วและได้พบกับพรานัลอีกครั้ง ซึ่งในเวลานั้นชายหนุ่มเป็น
ถึงเจ้าของฟาร์มไข่มุกแบล็กเพิร์ล ส่วนเขากลับอยู่ในร่างของ ‘เตวา’ คนงานของฟาร์มที่ทั้งอ่อนแอ เป็นโรคประหลาด และทําความผิดร้ายแรงจนถูกพรานัลคาดโทษ
ทางเดียวที่จะเอาชีวิตรอดในร่างนี้ เขาต้องเป็นเจ้าของหัวใจของพรานัลและทําทุกวิถีทางเพื่อเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของชายหนุ่มให้ได้
♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡
♡เเนะนำตัวละครหลัก♡
🌹พรานัล สินธอนันกุล | อายุ 35 ปี🌹
ปลาวาฬผู้โดดเดี่ยวแห่งมหาสมุทรอันกว้างใหญ่
นิสัยใจคอ : โลกส่วนตัวสูง รักและไว้ใจคนยาก เข้มงวด ปากไม่ค่อยตรงกับใจ
🌷ม่านไม้ ธนาปรีดาโชค | อายุ 20 ปี🌷
ปลานีโม่ น่ารักทรงเสน่ห์ มีชีวิตชีวา
นิสัยใจคอ : เอาแต่ใจตัวเอง ฉลาดเอาตัวรอด รักสวยรักงาม อ้อนเก่ง ยั่วเก่ง
♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡
♡สปอย♡
“อย่าคิดนะว่าแค่มาช่วยฉันไว้ แล้วฉันจะไม่เอาเรื่องในสิ่งที่นายทำ!”
“ผะ ผมทำอะไรเหรอครับ” ม่านไม้เอ่ยถามอย่างประหม่า ในใจก็ภาวนาให้ตัวเองตื่นจากความฝันบ้า ๆ ที่สมจริงนี่เสียที แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผล พรานัลในร่างที่อ่อนเยาว์กว่าจ้องเขม็งมายังเขา ตาไม่กระพริบ ชั่วอึดใจก็มีเสียงฝีเท้าและเสียงโวยวายดังใกล้เข้ามา
“จับพวกมันไปให้เสี่ยให้ได้!”
พรานัลละสายตาไปจากใบหน้าของเขา มองข้ามไหล่ของเขาไป ก่อนจะจับเข้าที่ข้อมือของเขาแน่น ออกวิ่งแล้วกระชากแขนของเขาอย่างแรง
“โอ๊ย! จะลากผมไปไหน โอ๊ย! เจ็บ!” ม่านไม้บ่นไม่หยุด จนพรานัลพาเขาวิ่งเข้าไปในซอกตึกที่มืดสลัว สองข้างเต็มไปด้วยลังไม้วางซ้อนกันสูงท่วมหัวระเกะระกะ
“โอ๊ย!” เขาร้องขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อแผ่นหลังกระแทกเข้ากับผนังตึก ฝ่ามือหนาปิดปากของเขาไม่ให้พ่นคำถามหรือเสียงร้องออกมา อีกมือตรึงหัวไหล่ข้างหนึ่งของเขาไม่ให้ออกห่างจากผนังตึก ร่างกำยำเบียดเข้ามาชิดใกล้ จนต่างฝ่ายต่างได้ยินเสียงหอบหายใจของกันและกัน ม่านไม้หันไปมองผ่านช่องเล็ก ๆ ของลังไม้ เห็นชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งวิ่งผ่านไปพร้อมกับมีดและไม้ครบมือ พวกมันวิ่งไปด้วยร้องโวยวายไปด้วยอยู่ครู่หนึ่งแล้วทุกอย่างก็เงียบสงบลง
“คงไปกันหมดแล้ว” พรานัลหันไปมองคนกลุ่มนั้น ก่อนจะก้มลงมามองหน้าเขาจนปลายจมูกเกือบจะแตะกัน พรานัลผงะถอยออกพร้อมกับปล่อยมือที่ปิดปากของเขาเอาไว้ ท่าทางตื่น ๆ นั้น ทำเอาม่านไม้รู้สึกเอ็นดู แต่ยังไม่ทันจะได้คิดอะไรไปไกลกว่านั้น เขาก็ถูกพรานัลกระชากแขนให้วิ่งตามไปอีกแล้ว
“จะพาผมไปไหน ผมเหนื่อย”
“กลับไปสะสางเรื่องที่นายทำไง เตวา!” คนถูกถามหันมาตอบด้วยน้ำเสียงกราดเกรี้ยวและสายตาคมดุ ม่านไม้ไม่กล้าถามอะไรต่อได้แต่แข็งใจวิ่งตามคนข้างหน้าไป
เมื่อไรจะตื่นสักทีเนี่ย! วิ่งจนเหนื่อยแล้วนะ! ฝันอะไรก็ไม่รู้....
♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡
⚠️คำเตือนก่อนอ่าน⚠️
นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายเเนวชายรักชาย (ท้องได้) เป็นเพียงเรื่องสมมติที่ไรต์เเต่งขึ้นตามจินตนาการเท่านั้น โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ ทั้งนี้ผู้อ่านที่มีอายุตํ่ากว่า18ปี ควรได้รับคำเเนะนำ
*สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติ (ฉบับเพิ่มเติม) พ.ศ ๒๕๓๗ ไม่อนุญาตให้คัดลอกเนื้อหา ทำการดัดแปลงทำซ้ำ หรือสแกนเนื้อหาส่วนใดส่วนหนึ่งเพื่อสร้างข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ หรือเผยแพร่วิธีใดก่อนได้รับอนุญาต หากฝ่าฝืนหรือพบเจอจะดำเนินการฟ้องร้องตามกฎหมายให้ถึงที่สุด*
♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡
✅️ พระเอกธงเขียวละมุน
✅️ นายเอกเเซ่บ ดื้อๆ ซนๆ น่าเอ็นดู
✅️ จบดี ไม่มีนอกกายนอกใจ (พระนายกินเเซ่บกันเเทบทั้งเรื่อง)
♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡
🌸สำหรับนักอ่านท่านไหนที่ยังไม่ได้กดติดตาม หากชอบผลงานฝากกดติดตามกันด้วยนะคะ🌸
Guest
